Landeninfo ArgentiniëOp deze pagina vindt u Argentinië landeninfo. U vindt hier onder andere algemene landeninformatie over Argentinië, zoals de geografie en het klimaat van Argentinië. Dit geeft u een algemeen beeld van dit land en kan u helpen bij het plannen van uw reis naar Argentinië.
 Geografie
Het landoppervlak van Argentinië beslaat grofweg 2,8 miljoen kilometer en wordt begrensd door Chili in het westen en in het noorden door – van west naar oost – Bolivia, Paraguay, Brazilië en Uruguay. De oostkust wordt gevormd door de zuidelijke Atlantische Oceaan.
Het is geografisch op te delen in zes regio’s, te beginnen bij de Andesgebergte in het noordwesten. De Aconcagua (6960 m) is niet alleen de hoogste berg van de Andes, maar ook die van het hele westelijk halfrond. De Cerro Bonete (6872 m) en de vulkaan Llullaillaco (6723 m) komen op plaats twee en drie. De Altiplano, zoals het hooggebergte genoemd wordt, is droog en steppeachtig met temperaturen passend bij de hoogte. De weinige rivieren ontspringen uit gletsjers, waaronder de Perito Moreno die elk jaar enkele centimeters verschuift. Het gletsjerwater voedt onder andere de druivenranken van Mendoza en San Juan, de wijngebieden van Argentinië.
Het noordoosten kenmerkt zich door laaggelegen, tropisch regenwoud dat wordt gedomineerd door de grote rivieren Paraná, Paraguay en Uruguay, die samenkomen in de Río de la Plata, de brede trechtermonding die Argentinië scheidt van Uruguay. De wouden herbergen tal van tropische diersoorten, bijvoorbeeld jaguars, flamingo’s en papegaaien.
Wie aan Argentinië denkt, denkt aan de pampas. De weidse ‘vlakte’ (letterlijk vertaald) strekt zich vanuit Buenos Aires zo’n 1.000 km naar het westen, zuiden en oosten uit. Het is oorspronkelijk het gebied van de gaucho, het Zuid-Amerikaanse equivalent van de cowboy. Akkers en weidegebied voorzien de hele wereld van graan, soja en vlees.
De Atlantische kust heeft brede stranden, die landinwaarts afwisselend overgaan in bossen, duinen en lagunes. Niet alleen bij toeristen, maar ook bij de Argentijnen zelf is dit gebied, dat loopt van San Clemente del Tuyu tot Mar del Plata, in trek als vakantiebestemming.
Vanaf de Río Negro tot aan Vuurland ligt Patagonië. Dit schijnbaar eindeloze steppelandschap is gevormd door gletsjers en dus rotsachtig, bezaaid met grof puin uit de Andes. Prachtige meren en grote loofbossen maken het gebied een voor reizigers zeer aantrekkelijke bestemming. Dit is echter niet het enige natuurschoon van Patagonië: warme zeestromen voeren overwinterende walvissen, zeehonden en pinguïns naar de Atlantische kust.
Het archipel van La Tierra del Fuego, ofwel Vuurland, is dunbevolkt, bos- en bergachtig en doorsneden met fjorden. De kolonisatie kwam hier pas laat op gang, tot schapenfokkers er in de negentiende eeuw neerstreken: later werd het gebied belangrijk als marinebasis. Ushuaia is de meest zuidelijk gelegen stad ter wereld.
Geschiedenis
De oorspronkelijke bewoners van Argentinië, República Argentina, zijn de Diaguita- en de Guaraní-indianen. Waar andere landen in Zuid-Amerika relatief snel door de Spanjaarden gekoloniseerd werden, boden zij nog lang weerstand en het duurde tot laat in de zestiende eeuw voordat de conquistadores zich er vestigden.
De introductie van Europese infectieziekten maakte de Indiaanse bevolking ongeschikt voor slavenarbeid en roeide hen vrijwel geheel uit, waardoor slechts enkele Spaanse gelukzoekers zich in het binnenland vestigden op grote boerderijen, haciendas, bakermat van de gauchos en bron van welvaart voor slechts een happy few.
Pedro de Mendoza begon in 1536 met de bouw van ‘Nuestra Señora Santa Maria del Buen Aire’, maar het zou nog honderden jaren duren voor de stad, nu bekend als Buenos Aires, uit het verdomhoekje raakte.
In 1776 werd Buenos Aires hoofdstad van het onderkoninkrijk Río de la Plata en vanaf toen begon de strijd om de onafhankelijkheid. In 1816, onder leiding van José de San Martín, splitste Argentinië zich definitief af van Spanje.
De onafhankelijkheid legde de verschillen bloot tussen de federalisten, conservatieve landeigenaren van de haciendas, en de centralisten, meer progressieve stedelingen uit Buenos Aires. Na jaren van tirannieke overheersing door de federalist Juan Manuel Rosas zegevierde het centralisme van Buenos Aires en werd een periode van groei en welvaart ingeluid met de Grondwet van 1853. Het liberale klimaat trok veel Europese investeerders die bijdroegen aan de modernisering van de economie.
Tussen 1880 en 1920 kende Argentinië een bloeitijd: het werd één van de rijkste landen ter wereld. De internationale belangen maakten het land echter kwetsbaar voor recessies op wereldschaal, periodes waarin de boeren genoodzaakt werden naar de stad te trekken.
De twintigste eeuw begon mager en dit leidde tot een militaire coup in 1943, die de weg vrij maakte voor dictator Juan Perón. Hij en zijn populaire vrouw Eva (wie kent ‘Evita’ niet?) voerden een populistisch bewind, wat de verhouding tussen conservatieven en liberalen weer op scherp zette.
Tot 1983 werden steeds bloediger optredende militaire junta’s afgewisseld met autoritaire democratische regeringen, wat leidde tot oplopende economische problemen, corruptie, algemene afkeer van de politiek en de nederlaag in de oorlog met Groot-Brittannië om de Falklandeilanden. Dit betekende een gezichtsverlies dat de junta niet meer te boven kwam. Hierna kreeg de democratie eindelijk voet aan de grond en deze trok de economie mee.
Koppeling van de Argentijnse peso aan de dollar in 1991 bracht de inflatie in acht jaar terug van 5000 naar 1%, maar deze groeicijfers bleken niet houdbaar waardoor de peso in 2001 volledig ineenstortte. Dit leidde tot een economische crisis waaruit Argentinië momenteel enigszins aan het opkrabbelen is.
Bevolking
Naar schatting telt Argentinië zo’n 40.000.000 inwoners, waarvan het grootste deel woonachtig is in de steden. Buenos Aires is uitschieter met bijna drie miljoen inwoners en loopt in politiek, sociaal en economisch opzicht kilometers voor op de rest van het land.
Argentinië heeft een bijzondere positie in Zuid-Amerika en dat komt door grote golven van immigratie vanuit Europa eind negentiende, begin twintigste eeuw. De Argentijnen laten zich er graag op voorstaan dat zij wat betreft achtergrond, cultuur en oriëntatie het meest Europees zijn van alle landen op dat continent. De telgen van Spanjaarden en Italianen zijn samen goed voor ruim driekwart van de Argentijnen. Een bijzondere plaats nemen de schapenhouders en boeren uit Wales in. Zij bewonen sinds de negentiende eeuw de steppen van Patagonië.
Zeven procent van de Argentijnse bevolking zijn mesties, een kruising tussen blank en Indiaans, en slechts 1,6% van de Argentijnen is van oorsprong Indiaans.
Religie
De Argentijnse Grondwet moedigt het Rooms-katholicisme aan, hoewel het niet de officiële nationale religie is en slechts weinigen haar strikt naleven. Bijna 80% van de Argentijnen zal zichzelf katholiek noemen, maar ook aanhangers van de protestantse en met name de Joodse kerk zijn aanwezig, de laatsten kenden een piekaantal van 400.000 vlak na de Tweede Wereldoorlog.
Taal
De officiële taal van Argentinië is het Spaans. Veel inwoners van Buenos Aires hebben een hoorbaar Italiaans accent, lijkend op Napolitaans, en ongeveer anderhalf miljoen Argentijnen spreken ook echt Italiaans. Verder wordt op scholen Engels, Frans en Portugees gegeven. Sommige Indiaanse gemeenschappen hebben hun eigen taal behouden, waarvan de twee belangrijkste het Guaraní en het Quechua zijn.
Klimaat
Door de uitgestrektheid van het land, zowel in breedte als hoogte, kent het klimaat in Argentinië enorme contrasten. Het is meest gematigd, reikend van subtropisch in het noorden tot subpolair in het uiterste zuiden. Het Andesgebergte kent winters met veel sneeuwval en extreem lage temperaturen (-39° C). In het midden van het land, bij Córdoba, kan het in de zomer weer bloedheet worden, tot boven de 45° C.
Een warme, droge föhnwind (Zonda) blaast over de vlakten ten westen van centraal Argentinië. Hij kan aantrekken tot een enorme storm met windsnelheden tot 120 km/h, en op grotere hoogte zijn sneeuwstormen niet ongewoon. De sudestada, een klimatologisch fenomeen karakteristiek voor de omgeving van de Río de la Plata (trechtermond bij de grens met Uruguay), betekent een plotselinge draaiing van de koude zuidenwind naar het zuidoosten, samengaand met een mildere temperatuur en heftige regenval.
De gevarieerdheid van het klimaat en de geografie maken Argentinië het hele jaar door voor reizigers aantrekkelijk. Patagonië is het mildst in de zomer (december – februari), Buenos Aires kunt u het beste in lente of herfst bezoeken: de zomer is er heet en vochtig. De skioorden in het noorden draaien hun seizoen van juni tot oktober.
|
