Reisverslag Vietnam: Rondreis Vietnam 15 dagen Impressies van Zuid-Vietnam

Maandag 25 oktober

Onze reis kan eindelijk beginnen: individueel naar Vietnam.
De 15-daagse privé-rondreis "Impressies van Vietnam" hadden we gekozen met een korte verlenging in een luxe strandhotel in Hoi An.
Thuis hadden we al digitaal ingecheckt, dus we hoefden alleen nog maar de koffers af te geven bij de balie van Malaysia Airlines.
Netjes op tijd vertrekt het vliegtuig en we hebben een prima vlucht
In Kuala Lumpur, waar we moesten overstappen, hadden we ruim de tijd om wat rond te lopen, koffie te drinken en wat heen en weer te rijden met de airtrain, die tot in de aankomsthal komt. Leuke ervaring!

Dinsdag 26 oktober

En toen waren we in Saigon: ook die laatste vlucht, met een kleiner toestel, verliep vlekkeloos en in minder dan 2 uur kwamen we, vroeg in de ochtend, aan in Ho Chi Minh City.
Verrassend snel waren we door de paspoortcontrole: er waren maar 2 personen voor ons. Nog nooit eerder meegemaakt!
De koffers nog oppikken en ook dat ging zeer snel. En toen kwam het spannende moment: zou iemand ons staan op te wachten???
Gelukkig hadden we mr. Trang, met het bordje met onze namen, heel snel gevonden.
Omdat het nog vroeg was, 10 uur (ochtend), hebben we eerst de stad kort bekeken: de markt in de Chinese wijk Cholon en een tempel.
Op zich heel interessant, maar wij hadden het alleen maar heel erg warm en benauwd in onze winterkleding en we waren best wel moe, na de reis van ruim 14 uur vliegen.
Wat ons als eerste natuurlijk opviel waren de honderden, zo niet duizenden brommertjes, die zig-zag overal tussendoor flitsen en werkelijk alles vervoeren. Met verbazing (en soms schrik) hebben we bekeken hoe onze chauffeur heel behendig zijn weg hier tussen door vond. Naar ons hotel. Een heel mooi hotel tegenover een park en na wat uitleg en het overhandigen van allerlei papieren, nam mr. Trang afscheid voor vandaag en konden we de rest van de dag zelf besteden.
Na een opfrisbeurt en omkleden in zomerkleding, zijn we gaan lopen. En hebben zo heel wat van de stad (centrum!) gezien. De Saigon River met de pontjes, de Notre Dame kathedraal, het postkantoor, de opera etc.
Het grootste probleem is echter om telkens de straten over te steken: ze hebben hele mooie zebrapaden, maar die liggen er tevergeefs. Ook ontbreken heel vaak de stoplichten bij oversteekplaatsen en als er al eens 1-tje mét is, dan trekt geen mens zich iets aan van groen voetgangerslicht..... Het lijkt een kamikaze-actie om over te steken, Russisch roulette of wat dan ook. Ik heb doodsangsten uitgestaan, maar zo langzaam ontdek je hoe je dat het beste kunt doen: gewoon rustig doorlopen en met je hand aangeven dat ze moeten afremmen. Vooral 's avonds is dat erg eng, want je ziet alleen maar honderden lichten in volle vaart op je afkomen.
Maar....alles went!

Woensdag 27 oktober

Vanochtend werden we al vroeg in de hal verwacht voor onze tour naar de Cu Chi tunnels. Heel indrukwekkend! Het is een van de resten van de Vietnam-oorlog en de guerrilla-oorlog. Heel vernuftig wat die Vietnamezen allemaal bedacht hadden, maar dat kan dan ook als je zo klein bent. Want wij hadden nogal moeite met de tunnels. We zijn 'n 300 m door een, voor toeristen, verbrede tunnel gekropen en waren doodmoe van inspanning. Ook hebben we ons even in een origineel gat laten zakken: dat paste precies in ons geval. Voor mij alleen een probleem om er weer uit te komen.
Vervolgens zijn we naar een tempel geweest van een geloof dat Caodaïsme heet: een kleurrijke samensmelting van alle belangrijke geloven. We hebben een gedeelte van een ceremonie gevolgd. Toen was het alweer middag en tijd voor een lunch. Met verbazing bekeken we hoe de chauffeurs en gidsen hun soep, samen met een hele berg groen, bereiden en opeten. Goed onthouden: dit kan van pas komen!
Rond 15.30 uur waren we terug in het hotel en hadden we weer "vrije tijd". We wilden nogmaals naar Chinatown Cholon, maar zijn niet zo heel ver gekomen, omdat we ons verlopen hebben en omdat het gigantisch begon te regenen.
Gisteren hadden we al een "Holland-markt" ontdekt, dus daar zijn we toen heen gegaan. Weer eens iets anders dan Chinatown! Op een plein hebben ze allerlei spullen uit Nederland gezet, vooral ter promotie van Nederland en de handel. Zo vreemd om dat hier te zien: een echte Hollandse poffertjeskraam, of een haringkar of echte Hollandse patat. En de Vietnamezen zijn druk foto's aan het maken bij de tulpen en de molen. Een aantal Vietnamese meisjes was dolblij dat wij, echte Hollanders, hen op de foto gezet hadden bij een molen. Wij hebben uiteraard ook foto's gemaakt van Amsterdam en het Nederlandse elftal. Je moet toch iets in den vreemde.....
Daarna wilden we gaan eten, maar toen begon er weer een stortbui, die vervolgens 1,5 uur duurde. We hebben geschuild en zijn later maar iets gaan drinken. Ons plan om naar Chinatown te gaan, hebben we laten varen. We hebben een leuk restaurantje in de buurt van het hotel gevonden, waar ze heerlijke cocktails bereiden en vervolgens ook nog een internetcafé dat 24 uur geopend is! Het bevalt dus prima hier, alleen heel warm en benauwd. En die brommertjes.....
Morgen gaan we de stad uit en zal het rustiger worden (hopen we).

Donderdag 28 oktober

Sinds vanochtend hebben we een nieuwe gids, Cathy, een jong, enthousiast Vietnamees meisje, die werkelijk al onze wensen probeert te vervullen en telkens netjes vroeg wat wij het liefste wilden doen. Mr. Trang had gisteren al meegedeeld dat hij zich niet zo lekker voelde en dat hij zou zorgen voor vervanging.
Na vertrek uit Saigon zijn we naar My Tho gereden voor een boottocht over de Mekong naar een van de eilanden. We hadden een hele boot voor ons alleen! Wat een luxe!
Op het eiland hebben we een kokosfabriekje bezichtigd. Vervolgens zijn me met een paardenkar verder over het eiland vervoerd. Met heerlijke thee en verschillende tropische vruchten naar keuze, hebben we even gepauzeerd. Leuk dat Cathy ons wees hoe je die verschillende vruchten moet eten.
Jan maakte van de gelegenheid gebruik om een python om zijn nek te doen. Ik was bereid om er een foto van te maken en vooral heel veel afstand te houden!! Maar ook voor Jan was dit een eenmalige actie.....
Daarna lag er een heel klein bootje voor ons klaar. Nu geen motor, maar een vrouwtje met een bamboestok, die zo het bootje vooruit bewoog. Wat een rust hier! Vervolgens kwamen we op een mooie plek op een ander eiland, waar we konden lunchen. Enkel traditionele gerechten; hierbij werden we geholpen door de serveersters, met alle mogelijke uitleg hoe je dit moet eten. Wat is het Vietnamese eten heerlijk!!!!
Na de lunch werden we terug gebracht naar de vaste wal en vervolgens naar ons hotel in Can Tho. Maar eerst nog werden we verrast op een kokosnoot, die Cathy had geregeld omdat we dat wel eens wilden proeven.

Vrijdag 29 oktober

Vandaag stond er weer vroeg een nieuwe boottocht op het programma, nl. naar de drijvende markt van Cai Rang. Opnieuw een leuke ervaring. Heel interessant om te zien dat het leven zich daar op het water afspeelt. Genoten hebben we van alles wat zich om ons afspeelde. De ananasboot hebben we geënterd om heerlijke verse ananas te proeven.
Vervolgens zijn we naar een soort dierentuin gegaan, waar we opnieuw grote slangen konden zien, krokodillen en zielige aapjes in een kooi. Maar ook honderden kikkers: gekweekt voor de lunch!
In Can Tho hebben we nog wat speciale gebouwen en een tempel bezocht en toen ging het door naar "The local houses".
En dat betekent dus niet slapen bij locals, zoals omschreven stond in de reispapieren. Het was in een resort met huisjes in origineel Vietnamese stijl.
In de namiddag stond nog een fietstochtje met onze gids op het programma. Wat een rust ervaar je om tussen de bananenplanten en langs kippen en tussen de kuikens door, te fietsen. Te zien hoe vredig de mensen met hun bootje over het riviertje roeien. En opnieuw rustig, spelende kinderen en eens geen jengelende en schreeuwende kinderen (zoals in het westen!). Iedereen even vriendelijk en aardig.

Zaterdag 30 oktober

Vandaag was een reisdag en dat was maar goed ook, want het regende! We hebben eigenlijk nog telkens geluk gehad. Het is vooral heel erg warm.
We hebben in Saigon afscheid genomen van Cathy en vanavond, hier in Phan Thiet, ook van onze aardige chauffeur.
We zijn nu aan de kust aangekomen in een schitterend resort. Wat jammer dat we hier maar 1 dag zijn!! We zitten meteen aan zee.
Na aankomst zijn we even gaan rondlopen en hebben een geweldig restaurantje gevonden aan de overkant van het resort. Ook maar meteen eens de Vietnamese wijn uitgeprobeerd (we wisten niet eens dat die bestond) en voor ons was de smaak voortreffelijk. Dat samen met een cocktail en een uitgebreid menu voor maar 15 $ voor 2 personen!
Zondag 31 oktober:
Omdat we iets later vertrekken vandaag, konden we nog even langs het strand wandelen. Er is flinke bedrijvigheid op het strand want de vissers zijn druk bezig bij hun bootjes. Heel jammer dat we moeten vertrekken. Ook omdat we geen gelegenheid hadden om de omgeving nog iets beter te verkennen. Er stonden een aantal leuke excursies op onze lijst, maar helaas: er is geen tijd. Dus ook niet voor de "rode" duinen, waar dit gebied bekend om staat.
Want stipt op tijd staat er alweer een nieuwe chauffeur klaar om ons verder te vervoeren. Nha Trang is nu het doel.
En toen, tijdens de rit, begon het weer te regenen en regenen en regenen! Onderweg zagen we steeds meer overstromingen in de dorpen. Gelukkig was het voor ons verder geen probleem: we konden gewoon doorrijden, soms wel door flinke plassen.
Uiteindelijk kwamen we hier in de stad aan. De chauffeur had opdracht gekregen om ons bij een 3 tal bezienswaardigheden af te zetten: de Long Som Pagode en de torens van Phan Rang uit de Cham-periode. Misschien heel leuk, maar wij moesten dringend naar het toilet en hadden ondertussen best wel trek gekregen. De chauffeur sprak echter helemaal geen Engels. Uiteindelijk hebben we hem duidelijk gemaakt dat we maar 1 ding wilden: naar ons hotel. In de hoop dat we eindelijk konden lunchen.
Dus we zijn, na aankomst, vrijwel meteen vertrokken: het was redelijk droog. Alleen konden we natuurlijk weer geen restaurant vinden. Wel een leuk cafeetje. Dus daar even koffie gedronken. Heel leuk trouwens de Vietnamese White coffee (Ca phe): de melk vermengt zich niet met de koffie, maar blijft op de bodem van het kopje. Pas na roeren vermengt het geheel zich. Het zou gecondenseerde melk zijn: dik, romig en wat gezoet, maar erg lekker!
De koffie met rum, die Jan bestelde, was nog goedkoper dan mijn koffie met melk???? En dan hebben we het over 80 cent. Alles is belachelijk goedkoop. Hierna konden we weer verder met een broodje uit een bakkerij.
De plaatselijke markt hadden we wel gevonden. Heel handig: de vrouwen rijden gewoon met de brommertjes langs de groente-verkopers.
Toen begon het weer te hozen, dus met spoed een restaurant gezocht om even te schuilen en een kleinigheid te bestellen. Dat werd soep. Die overigens heerlijk is hier.
En omdat we toch moesten wachten, ook maar een fles wijn erbij besteld. Ook weer spotgoedkoop natuurlijk. Helaas kon het niet per glas, dus maar een hele fles. De eigenaar moest nog wel even op zijn brommertje naar de supermarkt of naar een van de buren.
Daar hebben we uiteindelijk uren gezeten, want het stopte niet met hozen. Toen het iets minder werd, zijn we dan maar weer gaan lopen, maar opnieuw ging het keihard regenen. En toen wisten we niet meer welke kant uit..... Het was donker geworden en regende keihard. Onze schoenen sopten: doornat waren ze. Omdat we niet meer wisten welke kant uit, hebben we een taxi terug naar het hotel genomen. Dat gaf ook nogal wat problemen, want we hadden geen kaartje van het hotel meegenomen en wij spreken alles heel anders uit dan de Vietnamezen. Gelukkig ligt het hotel langs de boulevard, dus met wat zoeken, handen en voetenwerk en een rondje langs de boulevard kon de chauffeur het vinden: "oooh....: Que Hong!!" Zeiden we dat dan niet????

Maandag 1 november

Vanochtend zag het weer best goed uit en we waren druk plannen aan het maken wat we vandaag zouden gaan doen. We wilden zeker de bezienswaardigheden van gisteren, zelfstandig, nog eens, in alle rust, gaan bekijken. Na een heerlijk ontbijtbuffet gingen we nog even naar de kamer om de laatste spullen te pakken en toen....begon het weer te regenen. Niet zomaar regen, maar een ongelofelijke stortbui. Dus even wachten, dachten we.....
Helaas kwam er geen einde aan. En al wachtende kwam er opeens een telefoontje van de plaatselijke reisorganisatie: het reisschema is gewijzigd: de nachttrein is geannuleerd i.v.m. de hevige regen en overstromingen. Ze hebben geprobeerd om een vlucht te boeken naar Danang/Hoi An. Voor vandaag lukte dat niet meer, maar morgenochtend gaan we vliegen (met bijbetaling van 51 $ p.p.). We hebben dus nog een extra nacht in het hotel i.p.v. de nachttrein. En Hué komt nu aan het einde van de reis. Op zich dus niet zoveel verschil, want die trein zag ik toch al niet zitten.
Uiteindelijk zijn we dan toch maar naar de stad gegaan, want eigenlijk komt er geen einde aan de gigantische stortbuien. Als het al even iets minder regent dan valt het wel mee. Maar dan heb ik het wel over héél flinke regen in Nederland, dat is hier: "het is minder, we kunnen weer". Het is echt ongelofelijk. Zoveel ontzettend veel regen heb ik echt nog nooit gezien. Uren lang stortbuien! Heel handig is het dan om gewone, simpele slippers aan te doen, want het is niet koud en dan kun je onbezorgd door de plassen en het water lopen. Een stevige poncho is wel nodig, maar die kun je op elke hoek van de straat voor minder dan 1 euro kopen. De afwatering in de straten is op zich heel goed, maar het kan wel gebeuren dat straten helemaal vollopen en dat je tot ongeveer aan je knieën door het water moet. Al is dat natuurlijk niet echt noodzakelijk; wel leuk voor de foto, bij gebrek aan beter.
Wij hebben de Long Som Pagode bezocht en zijn naar het grote liggende Boeddhabeeld gelopen (de berg op). Daarna hebben we een taxi genomen naar overblijfselen van de Champeriode uit 1600-1700. Vervolgens de taxi terug naar het hotel om nog wat te winkelen in deze buurt.
Wat ook zo vreemd is dat de mensen blijkbaar geen fooien gewend zijn!?!? Ze denken dat je je vergist als je iets extra geeft en geven het geld weer terug. En dan opeens een stralende glimlach.....
Om de hoek van ons hotel ook een heel goed restaurantje gevonden: heel apart en perfect eten. En dat alles voor nog geen 10 euro samen! En ja: alles is met stokjes eten. Zelfs de soep eet je gedeeltelijk met stokjes (groente, noodles en vlees). Maar dat gaat best goed!

Dinsdag 2 november

Vannacht heeft het dus verder de hele nacht gehoosd en dat doet het nu nog..... Eigenlijk hoopten we dat het in Hoi An, waar we het extra strandverblijf hebben, wat beter is, maar gezien de berichten op weeronline ziet het er zéér slecht uit. Ik zou wel willen weten hoeveel millimeter hier al gevallen is sinds we er zijn! De site gaf gisterochtend aan dat het 17 mm zou zijn. Ik denk minstens 20x zoveel! Echt ongelofelijk. Op de verdiepingen in het hotel hebben ze matrassen voor de gangen gelegd om te voorkomen dat water door de gangen gaat stromen. We zitten hoog, maar het regent in, want alles is open. Blijkbaar allemaal heel gewoon hier, want je ziet totaal geen paniek of verbijstering bij de mensen: iedereen gaat gewoon door met zijn werk of rijdt gewoon een straatje om.
Om 10.30 uur zouden we opgehaald worden om naar het vliegveld te gaan. Met Vietnam Airlines naar Danang......
Busje komt zo, maar niet voor ons!
Helaas bleek dat het vliegveld, dat zuidelijk van Nha Trang ligt, onbereikbaar was geworden. We hadden de situatie op de heenweg al gezien, toen was het nog berijdbaar, nu was het blijkbaar ernstig verslechterd. Bovendien waren alle vluchten gecanceld!! De vertegenwoordiger van de plaatselijke reisorganisatie sprak van een landslight (aardverschuiving) en 1 meter water op de toegangsweg. We moesten afwachten, wat ze voor ons konden doen. Dus maar een kopje koffie in het restaurant genomen.
Al snel kregen we een telefoontje, dat we binnen een half uur opgehaald zouden worden om naar een stad noordelijk van Nha Trang gebracht te worden. Daar is ook een vliegveld. Later zouden we daar naar een hotel gebracht worden en zo wisselden de plannen telkens. Belangrijk was in elk geval dat we opgehaald werden en dat we verder konden. Want we kunnen helemaal niets tot nu toe: het is strooooomende regen. Ongelofelijk zoveel regen!!!
Wat waren we blij dat we een reis bij een organisatie geboekt hebben en niet zelf een losse vlucht en wat hotels. Nu werd alles voor ons geregeld. Ze zijn er de dag mee bezig geweest!!!
En alle lof voor de wijze waarop dit geregeld en gecommuniceerd is!
Even later verscheen er inderdaad een busje met een aardige, zorgzame chauffeur, die ook nog wel een paar woordjes Engels sprak.
Hij kreeg tijdens de rit telkens nieuwe aanwijzingen van de reisorganisatie. Tot slot is besloten dat we per auto helemaal naar Hoi An zouden rijden en dat er een andere chauffeur vanuit Hoi An ons tegemoet zou rijden om ons ergens halverwege op te pikken. Uiteindelijk werd het een rit van bijna 12 uur! Om 23.30 uur waren we dan eindelijk in Hoi An.
Het eerste gedeelte van de tocht was bar en boos. Stukken door ongeveer kniehoog water gereden en zoveel regen dat je geen hand voor ogen kon zien. Onderweg ook veel overstromingen, schade aan het spoor, watervallen uit de bergen en stenen en aarde op de weg.
"Many water, many water, rain, rain, rain", verzuchtte de chauffeur regelmatig.
Maar de beide chauffeurs deden hun werk zeer goed en we zijn veilig en wel aangekomen. Ook fijn dat de plaatselijke reisorganisatie telkens telefonisch contact had en informeerde of het nog goed ging met ons.
En toen waren we in Hoi An......
Het regende niet meer en we werden ontvangen in een super de luxe resort: Victoria Beach Resort! Zo luxe heb ik nog nooit eerder gehad!!! Een super kamer, helemaal top, zo mooi. We hadden heel wat tijd nodig om alles te bekijken wat er allemaal te zien was in deze kamer!
En eindelijk konden we genieten van slapen in een heerlijk bed.

Woensdag 3 november

Eindelijk was het helemaal droog, dus na het heerlijke ontbijtbuffet zijn we het resort gaan bekijken en langs het strand gaan lopen. Duidelijk is dat het hier ook noodweer is geweest!
We hadden zo gewenst om tenminste 1 droge dag te hebben en dat hebben we dus gelukkig al gehad.
Vervolgens zijn we op de fietsen naar de stad gegaan. Een heel mooi stukje fietsen.
Hoi An is een hele mooie stad. Hier krijg je de tijd wel om! Al is het alleen al door de winkeltjes. Heel veel erg leuke spullen.
Van RTL-travel wist ik dat je hier kleding kunt laten aanmeten, die dan razendsnel, perfect op maat, voor je gemaakt wordt. Eigenlijk wisten we niet zo gauw wat we nodig zouden hebben, totdat ik, in het langslopen, een mooie, zijden blouse zag. Voor de prijs hoef je het zeker niet te laten. Bij C&A heb je voor dat geld met wat geluk ook een blousje. Dus ik heb me laten opmeten en morgen is mijn blouse klaar.
Natuurlijk hebben we ook nog wat meer gedaan dan winkelen, want ook zo is het een hele mooie stad met bezienswaardigheden. Ook veel mooie foto's gemaakt en weer heerlijk (en goedkoop!) gegeten.
's Avonds zijn we met het hotelbusje terug naar de stad gegaan en helaas: het regende weer. Maar nu is het gewoon regen en dat valt reuze mee.
Achteraf blijkt dat de stad Nha Trang, waar wij zaten, het zwaarst getroffen was door de enorme regen. Volgens de mensen van de reisorganisatie was dit echt heel uitzonderlijk, wat er gebeurd is.

Donderdag 4 november

Vanochtend was het even droog, maar later regent het opnieuw en er is een hele harde wind.
De Vietnamezen vinden het maar erg koud.
Mijn blouse is klaar en heel mooi geworden. Ik ben er heel blij mee. Hier liggen vele tientallen kleermakerswinkels, en het lijkt allemaal op elkaar. Onderhandelen is bij de kleermakers niet mogelijk, bij alle anderen wel. Ik heb wel moeite met het onderhandelen en afdingen, want ik kan maar moeilijk wennen aan die vele duizenden Dongs.
We hebben de markt bezocht en met verwondering bekeken hoe de dames op de brommertjes tussen de smalle doorgangen crossen en in de tussentijd hun boodschappen uit zoeken. Natuurlijk erg kleurrijk, zo'n markt.
Tussen het winkelen door hebben we de verschillende bezienswaardigheden bezocht: je kunt nl. een soort strippenkaart kopen en zo 5 tempels of musea uitzoeken, die je wil bezoeken. Natuurlijk hebben we ook lampionnen gekocht, want Hoi An is de stad van de kleurige lampionnen!

Vrijdag 5 november

Helaas: ook vandaag regen. Jan gaat ondanks de regen toch even fietsen. Ik vermaak me even met het internet om wat berichten naar het thuisfront te sturen. Vandaag zijn we dus een te laat voor het hotelbusje, dus deze keer gaan we met een taxi naar de stad. We vermaken ons weer best in het leuke stadje en gebruiken de tijd om de laatste souvenirs te kopen.
Vanavond dachten we een leuk restaurantje bij de haven gevonden te hebben. Dat was het ook, ware het niet dat de haven/het water, steeds dichter bij kwam. Het water werd steeds hoger en na ons toetje besloten we om toch maar te vertrekken, want Jan had zijn gewone schoenen aan. Gelukkig wisten de meisjes van het restaurant er wel raad mee: ze zetten stoelen naast elkaar op de stoep, zodat je toch met droge voeten het restaurant kon verlaten.
Alleen vinden die rare ramptoeristen het dan weer leuk om toch in het water te gaan staan voor foto's.....

Zaterdag 6 november

Zaterdagochtend regende het alweer pijpenstelen in Hoi An, dus eigenlijk hadden we er niet zo heel veel moeite mee om te vertrekken. Al wisten we wel al dat het in Hué zeker niet beter zou zijn; alleen maar slechter volgens weeronline.....
Vandaag zouden we weer een nieuwe gids krijgen en dat was mw. Ai. Ook weer erg enthousiast en gelukkig sprak zij iets beter Engels dan voorgaande gidsen. Of ligt het eraan dat we langzaam wennen aan het rare taaltje, waarbij de laatste letters ingeslikt worden. Soms heeft het wel iets van "Ushi en Van Dijk".
Gelukkig gaf zij meteen al aan dat we zo snel mogelijk zouden doorrijden naar Hué en dat we rond de middag daar zouden aankomen. We wilden immers heel graag iets van deze mooie, oude stad zien. Het programma zit zo krap in elkaar dat we ook hier geen gelegenheid hebben voor excursies. Morgenochtend is het alweer heel vroeg vertrekken.
Helaas was het niet mogelijk om over de pas te rijden i.v.m. de overvloedige regen. Het zou ook geen meerwaarde hebben want mooie vergezichten kun je deze dagen wel vergeten. We reden dus door de tunnel, wat meteen een tijdwinst van een uur opleverde. Er schijnen ook hele mooie standen te liggen, maar wij hebben dit alles helaas niet kunnen bewonderen.
In de stromende regen arriveerden we inderdaad rond het middaguur in Hué. Met paraplu en poncho zijn we op zoek gegaan naar een restaurant om vervolgens met volle maag de Verboden Paarse stad te bezichtigen.
Een heel groot en mooi complex, het ene verblijf of hoekje nog mooier dan het andere! Spelbreker was toch wel de regen, die maar met bakken uit de lucht bleef vallen.
Hué staat trouwens bekend om zijn overvloedige regenval!
Hierdoor was het ook niet mogelijk om ter plekke de informatie na te lezen of een plattegrond te bekijken. Binnen de kortste keren was elk papier nog maar een onleesbaar vodje. Toen het donker werd hebben we een cafeetje opgezocht om even droog te kunnen zitten en uitrusten.
Toen we een plekje gevonden hadden, viel de stroom uit en moesten we bij kaarslicht een nieuwe keuze maken. Na een lauw kopje koffie hebben we het eerste beste restaurant (met elektriciteit!) uitgezocht om te eten en daarna zo snel mogelijk terug naar het hotel te gaan. Ik had het helemaal gehad met al die regen.
Voor zondag moest onze koffer en handbagage weer luchthaven-proof ingepakt worden, want we zouden terugvliegen naar Saigon/ Ho Chi Min-City.
Terug naar de zon en de broeierige warmte. Maar hier hoor je ons niet langer over klagen!

Zondag 7 november

De vlucht met Vietnam Airlines ging opnieuw snel en een uurtje later, omstreeks 9 uur, waren we al weer in Saigon. Waar we opnieuw, keurig netjes, opgewacht werden door een chauffeur.
Best grappig dat er in een wildvreemde stad telkens iemand met een bordje, met je naam erop, staat te wachten. Werkt perfect!
Nu herkenden we wel wat plekken in de stad en ook het verkeer leek iets minder chaotisch.
Weer terug naar ons 1e hotel, waar we opnieuw een mooie kamer kregen.
Na 2 weken Vietnam waren we deze keer zo slim om maar meteen een taxi naar de Chinese wijk Cholon te nemen. We hebben een 2-tal tempels bekeken en kwamen uiteindelijk in kleine straatjes, waar kinderen aan het spelen waren.
En omdat we niet bij een lokale familie gelogeerd hebben, hadden we nog speeltjes en snoep, die we zeker niet mee terug naar Nederland wilden nemen. Heerlijk om te zien hoe blij en dankbaar deze kinderen zijn. De volwassenen vonden het blijkbaar ook wel grappig, want ook zij kwamen vragen of er niet ook iets voor hun bij was. Dolle pret hadden ze; vooral om de ballonnen. Met allerlei handgebaren probeerden ze iets duidelijk te maken, maar wat ze nou bedoelden....
Onze tocht eindigde in een chique koffiebar, want er barstte een onweer los. Dus na een lange koffiepauze hebben we opnieuw een taxi teruggenomen naar het hotel.
Zin in regen en nattigheid hadden we inmiddels niet meer!

Maandag 8 november

Op maandag is dan onze laatste dag in Vietnam aangebroken.
Tijd voor de laatste inkopen in de grote Ben Thien markthal. Hier kun je werkelijk alles krijgen en ook genieten van het afdingen, alleen is het er afschuwelijk warm en benauwd. Blij dus dat we weer buiten stonden met onze souvenirs.
En dan blijkt dat het oversteken van de weg steeds makkelijker gaat, als je maar weet hoe je het hier moet doen. Belangrijk is om alle Nederlandse verkeersregels te vergeten en gewoon rusten over te steken, tussen alle brommers en taxi's door. En ja: wonder boven wonder, het werkt inderdaad. Ze rijden voor en achter langs, als je maar niet aarzelt of stil gaat staan van schrik.
Het stadhuis had ik nog niet van dichtbij gezien, dus vanochtend opnieuw in deze richting gelopen. Weer langs de opera, de dure, chique winkelstraat en opnieuw de Saigon River.
En dan is het 16 uur voordat je het weet. De koffers en handbagage moesten we weer opnieuw reorganiseren voor de lange vlucht terug. En paraplu, poncho, oude, natte schoenen en de oude rugzak mogen hier achterblijven.
Vandaag werden we weer opgehaald door onze 1e en meest sympathieke chauffeur. Een leuk weerzien! Hij wist wel een goede bestemming voor onze "oude" spullen: hij zou ze meenemen naar de Mekong Delta. Daar zijn de mensen heel arm. Hij bedankte nadrukkelijk voor onze oude spullen.
Vakkundig bracht hij ons door het drukke verkeer van Saigon naar de luchthaven, want hij kon maar 1 ding heel goed, zei hij, en dat is: " being a driver!"
Afscheid van een aardige jongen en Vietnam. Terug naar huis! Leuk en niet leuk.

Dinsdag 9 november

Precies volgens schema landden we dinsdagochtend om 6 uur op Schiphol. Het eerste dat we voelden bij het verlaten van het vliegtuig was: de kou hier.
Wat niet anders was, dat was de regen......