Vrijdag en zaterdag 28 en 29 mei We zijn al vrij vroeg door Dennis en Christa naar Schiphol gebracht. We vertrekken met circa 3 kwartier vertraging om 13.20 uur naar Amman (circa 4 uur en 3 kwartier vliegen). De vertraging betekende wel dat we in Amman geen pauze hebben, maar vlug door moeten lopen naar ons vliegtuig naar Colombo. Kennelijk ging dat wat al te snel, want de koffer van een van onze reisgenoten bleek in Amman te zijn achtergebleven. Na circa 6 uur en 1 kwartier vliegen waren we in Colombo aangekomen, en dan nog een uurtje rijden naar ons hotel. We konden gelijk inchecken, en hadden de rest van de ochtend geen programma. Omdat 2 reisgenoten hun reis geannuleerd hebben, zijn we maar met ons vijven. Genoeg plaats dus in ons busje voor ons, de Nederlands sprekende reisleider, de chauffeur, en nog een bijrijder (er moet tenslotte iemand zijn die de deur open en dicht doet).
Om circa 7.00 uur zitten we aan de koffie, en zien andere hotelgasten gaan ontbijten. We hebben bij onze beide vluchten al te eten gekregen,en hoeven nu nog niets. We hebben best wel wat moeite om de ochtend door te komen. Het is bewolkt, maar erg warm (drukkend), En om zo snel mogelijk aan het nieuwe ritme te wennen (4,5 uur tijdverschil) willen we niet gaan slapen.
In de middag vertrekken we naar Necombo. Onderweg pinnen. In Necombo gaan we eerst met tuk tuks door de stad naar de haven met de vismarkt. Het stonk daar gelukkig niet zo erg. Daarna weer terug en met de bus naar een door de Hollanders gegraven kanaal waar we overstappen in een bootje waarmee we over een ondiep meer gingen varen waar veel wordt gevist. Tijdens het varen krijgen we een lokaal hartversterkertje te proeven (Arak) dat is gebrouwen uit kokosnoten.
Na het welkomstdiner in ons hotel (met o.a. een pittige kip curry) kunnen we aan het eind van deze "tweedag" eindelijk gaan slapen.
Zondag 30 mei Wake up call om 6.00 uur. Vertrek om 7.30 uur naar Giritale. Onderweg diverse stops. De eerste is bij een kraampje om verse ananas te proeven en uit een kokosnoot te drinken. Bij de huizen en winkels waar we langs rijden hangen overal lampions in allerlei soorten en maten vanwege het lichtjesfeest van de boeddhisten dat net voorbij is (27 en 28 mei). De tweede stop is bij een winkeltje waar ze cashewnoten verkopen, een belangrijk exportproduct van het land. De volgende stop is bij het olifantenweeshuis. We kijken eerst bij het baden en drinken (125 liter per dag!) van de olifanten in de rivier. Op het daarbij gelegen terras gebruiken we ook de lunch. Daar gaan we even in een winkeltje waarin ze laten zien hoe van de kokosnootgrote drollen van de olifanten papier wordt gemaakt. Na nog even gekeken te hebben bij de oudste olifant van het land (maar niemand weet precies hoe oud deze is) gaan we weer op weg. Over een kronkelige smalle weg over een berg en verder landinwaarts. Na een sanitaire- en verfrissingstop in een mooi gelegen restaurant in het oerwoud komen we op een heuvel bij een oud klooster. Daarvoor moeten we dan wel eerst een flink stuk klimmen. Het klooster bestaat uit 5 grotten met in totaal 152 Boeddhabeelden, alles uitgehakt in de granieten rots. Het klooster staat op de werelderfgoedlijst van de Unesco. We mogen alleen op onze blote voeten naar binnen, en met de blote schouders en knieën bedekt met daar gehuurde sarongs en omslagdoeken (lekker warm). Voor het klooster (een stuk de berg af) staat ook nog het grootste Boeddhabeeld ter wereld (100 meter hoog).
Na dit dagprogramma rijden we door naar ons hotel in Giritale. Dat ligt hoog op een berg, dus met een leuk uitzicht, ook op een nabijgelegen meer. Het hotel zit niet vol, en daarom bestaat het diner niet uit het gebruikelijke buffet, maar krijgen een 4-gangen menu. Na het diner laat Carla met 2 reisgenoten zich masseren. Ze moet daarbij ook op een houten plank gaan liggen me allemaal gaten eronder. Onder de plank wordt er flink gestookt met kruiden e.d.. Omdat Carla op haar hoofd na (die wordt tegelijkertijd gemasseerd) onder een houten overkapping ligt, wordt dat lekker warm daaronder. Onze kamers hebben geen balkonnetjes, zodat we wel gedwongen worden om de rest van de avond aan de bar door te brengen.
Maandag 31 mei  We gaan pas in de loop van de middag weer aan een programma deelnemen, dus kunnen lekker uitslapen. Na het late ontbijt gaan we internetten. We luieren wat bij het zwembad. Op de ligbedden bij het zwembad kun je allen op je rug liggen vanwege de vorm van de bedden. Dus al gauw zaten we weer op het terras in makkelijke stoelen. Om 15.00 uur vertrekken we met een jeep om een tochtje door de omgeving te maken. De gids brengt ons naar een huis zoals die nog regelmatig in het binnenland voor komt (muren van leem/klei, en dak van geweven palmbladeren). Daar laten ze ons zien hoe ze de basis maken van een curry, allemaal met de hand. onderweg kunnen we nog wat pennen uitdelen aan kinderen, waarna we op een klein strandje aan het meer een arak e.d. nemen en de zonsondergang op het meer met de omliggende bergen zien. Daarna terug naar ons hotel voor een drankje voordat we om 20.00 uur aan het diner gaan. De excursies die we de volgende dag kunnen doen zijn niet zo aantrekkelijk (safari waar we olifanten, herten en krokodillen kunnen zien of een bezoek aan een ruïne van een oude stad). In overleg met de gids kunnen we regelen dat we met dezelfde jeep morgen naar een stadje kunnen.
Na het eten neemt Carla nog een rugmassage voordat we een slaapmutsje nemen.
Dinsdag 1 juni Alweer uitslapen en luieren, want vandaag vertrekken we pas weer om 15.00 uur. De heenweg naar het kleine stadje rijden we via het platteland. Grappig om te zien hoeveel mensen in het irrigatiekanaal waarlangs we rijden zich wassen, tanden poetsen, en de was doen. En dan natuurlijk vrolijk terugzwaaien naar alle kleine kinderen (die vinden die buitenlanders prachtig). We wisten van tevoren dat het stadje niet veel was, maar we dachten gewoon wat langs alle winkeltjes te slenteren. Het bleek echter bloedheet in het stadje, zeker boven de 40 graden. Enkele keren konden we in een winkel met airco wat bijkomen, maar toen er steeds meet zweetdruppels van de gezichten begonnen af te stomen hebben we het opgegeven en de terugreis aanvaard. Staande achterin de jeep kon je nog een beetje afkoelen door de rijwind. We rijden naar een oud hotel (1954; gebouwd voor de ontvangst van koningin Elisabeth) om even wat bij te komen met een drankje, en dan weer terug naar ons hotel.
We gaan weer om 20.00 uur eten, en nu met een buffet, want er zijn inmiddels voldoende gasten in het hotel om een buffet te maken. Voor ons wel een beetje jammer, want het is toch wel bijzonder dat er 60 man personeel klaar staan om ons en slechts enkele andere gasten te bedienen.
Kees heeft vandaag een poot van zijn bril gebroken, en moet het dus de rest van de vakantie met zijn reservebril doen.
De komende dagen gaan we weer een druk programma krijgen, dus dan is er ook wat meer te vertellen. Dan gaan we Giritale verlaten, dat ongeveer middenin Sri Lanka ligt.
Woensdag 2 juni Weer om 6.00 uur de wake-up-call. De gids heeft geregeld dat we bij het ontbijt eindelijk eens gewone koffie (Nescafé) kunnen drinken. We vertrekken vandaag naar Kandy, een grote stad en ook toeristische plaats, en het culturele hart van het land.
Na een uurtje maken we de 1e stop. We gaan hier op een olifant rijden (met z'n vieren, de vrijgezel wil niet). Waar we op zitten gaat bij elke stap van de olifant heen en weer, wat voor Carla haar evenwichtstoornis niet zo lekker is. De olifant loopt op een pad langs een meer, waarna we ook nog een stukje door het meer gaan. Is wel leuk. Dan weer hetzelfde pad langs het meer terug (is minder leuk). Kees geeft de 2 begeleiders van de olifant allebei 100 roepees fooi, maar dat vinden ze te weinig. Voor de begrippen daar hebben we al veel betaald voor het ritje op de olifant (3900 roepees per persoon, ongeveer 28 euro). En zoals ze reageren kunnen ze meer fooi wel vergeten.
We rijden daarna over een smalle weg door het oerwoud naar de Leeuwenrots. Dat is een rots in het oerwoud van circa 180 meter hoog, waar in de 12e eeuw een koning zijn kasteel heeft gebouwd, maar door zijn opvolger weer is afgebroken. Carla heeft nog last van het geschommel op de olifant, en gaat niet mee naar boven, evenals de andere vrouw in ons gezelschap. De mannen laten zich niet kennen en beklimmen al zwetend de trappen naar boven. Iet boven halverwege kunnen we oude fresco's op de muur zien van de zogenoemde wolkenmeisjes. Daarna weer met de trappen omhoog naar het 1e plateau met de eigenlijk ingang naar het kasteelplateau. Alleen de poten van de leeuw zijn bewaard gebleven, en niets van de rest van de leeuw. Omdat op het kasteelplateau alleen maar de funderingen van het voormalige kasteel zijn te zien (en die zien we ook op een foto van de gids) nemen we niet meer de moeite om het laatste stuk naar boven te klimmen, en dalen weer af naar beneden. Onderweg probeert een verkoper een speciaal houten kistje aan Kees te slijten voor 3.000 roepees of 20 euro. Kees laat zich niet vermurwen, maar als we weer bij de bus zijn koopt hij het kistje toch. Maar dan wel voor 1.000 roepees.
We rijden door naar een luxe restaurant waar we de lunch gebruiken, en Carla wat in het gastenboek moet schrijven.
Daarna naar een kruidentuin. We krijgen uitleg over de verschillende planten, en wat ze daarvan maken. Zowel voor het eten als voor balsems, oliën, geneesmiddelen e.d.. Vlak voor het eindpunt krijgen we diverse eindproducten te zien en te ruiken, en laten ze ons ook zien hoe het werkt. Carla krijgt een massage met kruidenolie. Kees is ongewild dubbel de klos. Hij wordt niet alleen gemasseerd, maar bij hem wordt ook een pijnloze ontharingscrème op zijn been gedemonstreerd. Voor de massages wordt natuurlijk een fooi verwacht, en in het winkeltje bij de uitgang laten we ons verleiden om voor een flink bedrag een aantal producten te kopen. Een kruidenalternatief voor Viagra krijgen ze ons echter niet aangesmeerd.
Voordat we bij ons hotel in Kandy arriveren stoppen we nog even bij de mooiste hindoetempel van het land. Met een toren met 1.050 beelden voor evenzoveel goden.
Ons hotel ligt buiten Kandy hoog in de bergen. Het is er bewolkt, maar dat vinden we zeker niet erg. De temperatuur is zonder zon ook nog zeer aangenaam.
Donderdag 3 juni We vertrekken om 8.30 uur, en behoefden dus ook "pas" om 7.00 uur op te staan. We gaan naar de botanische tuin met meer dan 4.000 bomen en planten die in (sub)tropische landen voorkomen. Best wel aardig om te horen of te zien wat er voor bijzonders is met sommige bomen. In een hoek van het grote terrein staan hoge bomen waarin duizenden vliegende honden hangen en rondvliegen. We lopen er zo min mogeljk onderdoor om niet ondergescheten te worden. Inclusief een verfrissingstop lopen we daar ongeveer 2,5 uur rond. Kees heeft wat met brillen deze vakantie, want onderweg is hij zijn noodbrilletje verloren.
Dan gaan we naar een edelstenenslijperij, waar je deze natuurlijk ook kan kopen. We zijn geen van allen echt geïnteresseerd in edelstenen, maar het voorafgaande filmpje over hoe edelstenen worden gedolven (geen diepe mijnen maar slechts een aantal meters onder de grond) is wel interessant om te zien. Ook het slijpen van de stenen zelf en het maken van zettingen voor de stenen is nog wel aardig om te zien, maar daarna hadden we het gauw gezien en staan nog eerder buiten dan onze reisleider (de chauffeur moest hard daarom lachen).
De volgende stop is bij een batikfabriekje met daarnaast een werkplaats en winkel voor houtbewerking. Een batikfabriekje hebben we al in Indonesië en Maleisië gezien. Hetzelfde geldt voor de overbekende houten olifantjes e.d. De vrijgezel is de enige die voor een kennis iets koopt (een klein Boeddhabeelden), en ook hier staan we dus vrij snel weer buiten.
Op de terugweg naar ons hotel stoppen we even om een nieuw noodbrilletje voor Kees te kopen. In het hotel gaan we eerst lunchen, en dan even zwemmen. Het vervolgprogramma start namelijk pas om 17.00 uur.
Om 17.00 uur vetrekken we voor een show van traditionele dansen, met aan het eind ook nog twee mannen die met vuur spelen en over gloeiende kolen lopen. De show vonden we niet zo denderend. Teveel en te eentonig gebruik van trommels, en bij de danseressen kon er geen lachje vanaf. Alleen de kleurrijke kleding was wel leuk om te zien.
Na de show lopen we naar de vlakbij gelegen tempel van de tand. In een schrijn word hier een hoektand (linksboven) van Boeddha bewaard. Bij de tempel van de tand moesten we gelijk weer denken aan de beide klrinzoons. Koen die net zijn 1e tand heeft en Sven die gelijk maar even zijn tand door zijn lip kreeg (zielig). Dankzij de sms-jes weten we ten tijde van het mailen dat er nog meer tandjes zijn gekomen. Schiet wel op zo.
Omdat bij de tempel in het verleden wel eens aanslagen zijn geweest van de Tamils, is het tempelcomplex zwaar beveiligd. We worden ook 2 keer gefouilleerd voordat we binnen zijn. Eenmaal binnen worden we bijna horendol van het tromgeroffel. Tijdens de hele ceremonie waarbij de schrijn bezocht kan worden (3 x 1,5 uur per dag) roffelen die elke keer weer hetzelfde deuntje om de boze geesten te verjagen (maar Kees konden ze daarmee niet verjagen). In de tempel wordt aan de hand van schilderijen met (ook) Engelse tekst de geschiedenis van de tand verteld onder de verschillende heersers en oorlogen in de loop der eeuwen. We sluiten daarna aan in de rij om via een luik in de muur een blik op de schrijn te kunnen werpen. De schrijn bestaat uit een zevental stupa's (bellen) over elkaar, net zoals de bekende Russische babushka's. We krijgen amper de tijd om door het luik naar binnen te kijken, maar kunnen daarna nog wel vanaf een afstandje een foto maken. We halen onze schoenen weer op (tempels kun je alleen blootsvoets bezoeken), en verlaten het tempelcomplex langs een hindoetempel en een katholieke kerk die ook op het terrein staan. Terug naar het hotel voor het dinerbuffet. En na het diner naar de bar voor een biertje. Nu ja, zeg maar bier, want in Sri Lanka zijn alleen maar flessen van 6,25 ml. verkrijgbaar.
Vrijdag 4 juni Helaas weer een vroege wake-up-call van 6.00 uur. We gaan richting het zuiden, maar wel steeds hoger de bergen in. Naar de hoogstgelegen plaats in Sri Lanka op 1.900 meer, Naware Eliya (vertaling : stad in de wolken). Onderweg krijgen we steeds meer theeplantages en naaldbomen te zien in plaats van fruitbomen, en maken natuurlijk een fotostop bij theepluksters die vlak langs de weg aan het werk zijn.
We stoppen bij een grote theefabriek, waar we het hele proces van drogen, malen, fermenteren e.d. te zien krijgen. We hebben exact hetzelfde proces al in Indonesië gezien, en voor ons is het dus niet zo bijzonder. Uiteraard krijgen we daarna de thee te proeven.
We vervolgen onze weg over de kronkelige wegen door de bergen (het lijkt Oostenrijk wel). In de bergen is het een paar graden koeler dan in de lager gelegen gebieden, dus zeer aangenaam. We zijn wel benieuwd of de temperatuur nog verder gaat dalen, want we zitten nog maar op 1.100 meter hoogte.
Aangekomen in Naware Eliya bezoeken we de markt, waar enorm veel verschillende groenten en fruit te koop zijn (ook geïmporteerd). Dan voor een sanitaire stop met de bus even naar een groot koloniaal huis van een of andere Sir James, dat nu een luxe hotel is. Vanwege de aangename temperatuur komen in dit hotel en in dit stadje ook veel rijke Singalezen om vakantie te houden.
Met de bus naar het station, waar we te horen krijgen dat onze trein 3 kwartier vertraging heeft. Maar ja, de gids meldt dat hij nog nooit heeft meegemaakt dat een trein op tijd rijdt, ook al rijden er slechts enkele treinen per dag. Onze trein blijkt een echte boemeltrein te zijn met een 31 jaar oude diesellok ervoor. We zitten 2e klas, tussen het gewone volk, omdat 1e klas verhoudingsgewijs duur is en minimaal 1 maand tevoren gereserveerd moet worden. Onze coupé is echter overvol, en met moeite lukt het nog net om 2 zitplaatsen te bemachtigen. De anderen zijn aangewezen op de gangetjes tussen de wagons, waar ze wel op de treeplanken (net als alle ramen staan de deuren gewoon altijd open) van de frisse rijwind kunnen genieten. We komen in de trein ook nog 2 Hollandse backpackers tegen. Kees doet in de trein weer eens een goede daad door een enigszins gehandicapte bedelaar 100 roepees te geven, maar wel nadat ook een autochtoon iets had gegeven (zodat zeker was dat het een behoeftige was). Na pakweg een uur rijden heeft onze gids kunnen regelen dat we met een beperkte bijbetaling toch in de 1e klas konden gaan zitten, wat die stond grotendeels toch maar leeg. We zitten op een gegeven moment letterlijk in de wolken, maar al gauw gaat de trein weer dalen. Na ruim 2 uur treinen komen we aan in Bandarawela. We merken gelijk dat we weer flink zijn gedaald, en de temperatuur dus weer flink is gestegen.
Vanaf het station is het maar 5 minuten lopen naar ons hotel Een oud koloniaal gebouw uit 1893. De kamers zijn ruim 4 meter hoog, en de inrichting is ook van ver in de vorig eeuw. Het begint al met een ouderwetse sleutel van meer dan 10 cm., en ouderwetse houten kasten. In de douche staat een ligbad op sierlijke pootjes, ouderwetse kranen, en de douchekop zit vast aan een lange gebogen pijp. Het bed heeft ouderwetse spijlen zoals je nog wel eens in films ziet, en is maar liefst circa 70 cm. hoog (onze vrijgezel is klein, en vroeg al om een trapje). Tot slot geen airco, maar alleen een vin (in vorige hotels waren meestal beide aanwezig). Al met al nogal ouderwets/nostalgisch, maar het heeft wel wat (sfeer). Voor de kamers is een 2 meter brede gang met bankjes en kleine tafeltjes (daar zat ik aan dit verslag te schrijven), waarschijnlijk omdat er geen echt balkon is. De achterkant heeft wel een deur, maar daar is alleen een strook beton van circa 60 cm. met een hek.
Na een welkomstdrankje gaan we lopend even de stad in. Die grenst direct aan het hotel. Bij het verlaten van het hotel maken we nog wel even een foto met de beveiligingsfunctionaris, een man met een snor en een ouderwets Engels tropenkostuum (korte broek, en hoed met omgeslagen flap) zoals de Australiërs dacht ik nog steeds kennen.
In de stad kijken we uit naar een lokaal kroegje waar we wat kunnen drinken. Die zijn echter niet zo schoon, zodat we maar besluiten wat in de tuin bij het hotel te drinken. Daar hebben we om 20.0 uur ook ons 5-gangen diner (klinkt omvangrijker dan het is).
Zaterdag 5 juni Vandaag een lange reis naar de kust. Eigenlijk zouden we weer om 6.00 uur op moeten staan. Maar omdat onze gids voor onze kleine groep een klein restaurantje voor de lunch langs de weg heeft kunnen vinden (geen omrijden naar een groter restaurant) kon het gelukkig een uurtje later worden. Bij een fotostop bij een waterval krijgen we van mannetjes stukjes stenen in de handen geduwd (cadeautjes zeggen ze). Maar ze vragen wel of we euromuntjes hebben, zogenaamd voor hun kinderen. Het is hier in de bergen een arm gebied, en Kees vindt het daarom niet erg wat te geven. Ze willen echter steeds meer, en worden opdringerig. Dus doorlopen naar de bus.
Telkens wanneer de gids kinderen langs de weg ziet stoppen we even om pennen en andere meegebrachte cadeautjes aan de kinderen te geven. Die kunnen het beter gebruiken dan de kinderen in het kustgebied waar we naar te gaan. De mensen in het kustgebied zij namelijk minder arm dan de mensen in het binnenland.
We komen bij de kust, waar we gelijk gaan lunchen. We rijden verder langs de kust. Hier en daar zijn nog gebouwtjes te zien die niet hersteld zijn na de tsunami. Ook nieuwe woonwijkjes voor de mensen die destijds hun huis verloren komen we tegen. Bij de enige kuststrook van Sri Lanka gekomen waar aan paalvissen wordt gedaan hebben we pech. De zee is te ruw, en de palen zijn niet bezet.
We komen bij "Holland house of hope", en weeshuis dat met name bedoeld was voor de opvang van weeskinderen na de tsunami, maar ook kinderen opneemt die door de staat zijn doorverwezen. Het weeshuis is de mooiste en grootste van Sri Lanka, en zowel de bouw als de exploitatie wordt bekostigd door giften uit Nederland (via de Stichting weeshuis Sri Lanka). Van het computeronderwijs en de medische post maken ook de kinderen/mensen uit de nabije omgeving gebruik. We kregen een rondleiding door de diverse gebouwen, en er wordt wat bij verteld. Ze hebben nu 126 kinderen. Leuk om allemaal te zien en te horen.
Om circa 17.00 uur gaan we weer verder met deze lange reisdag naar ons hotel in Galle. Ons hotel ligt op het hoogste punt van Galle (op een heuvel), en heeft een overdekt dakterras waar je mooi uitzicht hebt over de omgeving. Uiteraard sluiten we daar de dag af met een slaapmutsje.
Zondag 6 juni Na het ontbijt rijden we in enkele minuten naar het Nederlandse VOC-fort in Galle. In het fort staan een aantal gerestaureerde gebouwen uit die tijd. Een hervormde kerk (anno 1755), een gemeentehuis (nu hotel), een groot kruidenmagazijn, een ziekenhuis, een gerechtsgebouw (nu nog) en een klein kruithuis. In de kerk en het hotel zijn we even naar binnen geweest Een hele authentieke sfeer. Bij het verlaten van het fort blijven we even kijken bij een groep jongens die op een grasveldje een sport beoefenen die meegekomen is met de Engelsen, cricket.
We stoppen bij een luxe restaurant voor koffie of een ander drankje. We willen aan een tafeltje op enkele meters van de zee gaan zitten. Daar ligt echter een dood babydolfijntje te stinken, zodat we verder van de zee af gaan zitten.
Ons laatste uitje van de rondreis is een bezoek aan een schildpaddenkwekerij (zat niet in het programma, maar is door ons groepje toegevoegd). Onderweg is te zien dat dit deel van de kust erger is getroffen door de tsunami. We komen geregeld betonnen karkassen tegen. Hier heeft de tsunami ook een volle trein te pakken gekregen. Veel mensen zijn overigens niet overleden door de 1e golf, maar door de 2e. Na de 1e golf waren veel mensen naar de kust gelopen om te kijken en om de gratis vissen te rapen die door de 1e golf op het land waren gegooid.
De schildpaddenkwekerij ligt bij een stuk strand waar s’nachts de schildpadden eieren leggen in het zand. Die worden door de mensen van de kwekerij opgegraven (het gaat telkens om tientallen eieren) en in zandbakken in de kwekerij weer begraven. Na ongeveer 2 maanden komen ze uit. Wij hadden geluk De man van de kwekerij stapte bij een bordje met datum, aantal eieren en soort schildpad op het zand, en dat zakte een beetje in. Dat betekent dat er eieren ware uitgekomen. Even een kuiltje graven met de hand, en ja hoor, een schepte een stuk of 20 schildpadjes naar boven. Kees mocht helpen ze in een waterbak te zetten. De volgende nacht worden die in de zee weer uitgezet.
In de kwekerij waren verschillende waterbakken met enkele grote exemplaren van de 5 soorten die in Sr Lanka voorkomen. Er was ook een albino bij van circa 15 kg. Kees kon het niet laten om die voor de foto even uit de waterbak te tillen.
Daarna naar ons hotel waar we de rest van de vakantie verblijven, waar we omstreeks 13.00 uur aankomen. Na de lunch vragen we bij de receptie waar we kunnen internetten, maar de enige computer die ze daarvoor hebben is kapot. We zullen buiten het eigen hotel op zoek moeten gaan. Voorlopig gaan we eerst de koffers uitruimen en relaxen op het balkon. De temperatuur is goed, maar het is wel bewolkt. Daarom vandaag nog niet naar het zwembad. De dagen daarna merken we dat het gelukkig heel vaak bewolkt is, want met de zon is het al gauw veel te heet. Ook de tropische regenbuien die zo nu en dan vallen zijn niet erg. Ons strandhotel is goed, maar afgelegen. Maakt echter niet zoveel uit. In het stadje 5 km. verderop is toch niet zoveel te beleven, en zowel het eten als de drank (een biertje voor circa 1 euro excl. fooi) zijn redelijk geprijsd.
Nog wat over de hotels waarin we hebben overnacht. Ze waren meestal wat gedateerd, en hadden bijvoorbeeld geen lift (wel in Kandy). Ze hadden echter wel allemaal hun eigen (authentieke) sfeer, waren schoon en netjes, en hadden goede bedden en douches. En altijd vriendelijke mensen, maar dat was ook buiten de hotels. Zoals gezegd kan je over elk hotel negatieve opmerkingen maken, maar wij vonden ze voor onze rondreis goed genoeg.
Bij aankomst bij ons standhotel namen we ook afscheid van de gids, de chauffeur en de bijrijder. Onze (lokale) gids Anthony vonden wij uitstekend. Hij wist veel te vertellen en vragen van ons te beantwoorden, dacht met ons mee, en lachte met ons mee. Wat dat betreft konden wij geen betere gids voostellen.
De chauffeur had een aardige buik, en hij kreeg van ons de bijnaam Brinta. Hij vind dat wel leuk, en hebben hem dan ook de hele reis zo genoemd. Op de tweebaans wegen waar zeer regelmatig brommers. tuk tuks of andere wagens regelmatig ingehaald moesten worden vonden wij het griezelig hoe we zagen dat lokale bussen en andere wagens elkaar inhaalden. Onze Brinta reed echter zeer veilig, en nam geen risico bij het inhalen. Wij waren daar blij mee.
De bijrijder hadden we achter zijn rug om ook een bijnaam gegeven, namelijk mijnheer Rozewater (voornaam lu.....). Zag er redelijk jong uit, maar bleek al 45 te zijn. Met hem hebben we geen lol beleefd, en dat werkte door in zijn fooi Elke dag moest hij onderweg ook even een brief posten, althans zo noemden wij dat. We stopten dan even bij een klein Boeddhabeeld met een gleuf eronder waarin hij dan zijn dagelijkse financiële gift deponeerde. Dat doen niet alle boeddhisten.
Zo, dit was het verslag van onze rondreis.
|
of neem contact op 
070 - 30 767 00