Zondag 13/03 We vertrokken al op zondag 13/03 via Leiden naar Els en Kees voor de “postuurkes”. Dit kwam voor ons zeer goed uit en na een heerlijke lunch en leuke wandeling reden we ’s avonds naar Hoofddorp (buurt van Schiphol) waar we een overnachting en ontbijt hadden geboekt in hotel Bastion. Tijdens onze reis mochten we onze auto op de parking van het hotel achterlaten.
Maandag 14/03Met een shuttle-bus werden we naar de luchthaven gebracht. Schiphol was voor ons de eerste keer maar een echte aanrader, in vergelijking met Zaventem verlopen de controles hier veel vlotter, voor herhaling vatbaar!
De vlucht vertrok stipt, we vlogen met Singapore Airlines wat in het heengaan zeer comfortabel was vermits de vlucht maar voor de helft vol zat, we hadden drie zetels voor ons tweeën, zeer vriendelijk personeel, goede service en lekkere maaltijden aan boord, verder ook een zeer ruime keuze aan films (80) waaronder “ The Black Swan”, “The King’s Speech”... dus een beetje lezen, eten, TV-kijken, slapen en plots gingen alle lichten aan …”good morning”, de geur van eieren met spek en kip met rijst kwam ons al tegemoet….ja, de jetlag hé, ’t is hier zes uur later, (voor ons nog volop nacht maar daar al vroeg in de morgen…), ik had daar toch de eerste dagen serieus wat last mee. Enfin, een tussenstop in Singapore waar de tijd vlug voorbij ging omdat je niet uitgekeken raakt aan het grote aanbod van elektronica, wat ze daar allemaal hebben, niet te doen, Birgit, ook de parfumwinkeltjes bekeken, maar geen Trussardi te vinden! Nog een korte vlucht naar Siem Reap waar we dus na een totaal van 14 vlieguren geland zijn.
Dinsdag 15/03Eerst pascontrole en aankoop van visum, bagage ophalen en dan uitkijken of er iemand aan de uitgang stond….en ja, we zagen al vlug een bordje “Dingenen”. De chauffeur bracht ons naar ons hotel “Lotus Lodge” waar we uitleg kregen wat ons daar te wachten stond. In de namiddag hebben we enkel wat “relax” aan het zwembad gezeten en ’s avonds was voor ons een diner geboekt in het Koulen II restaurant met een optreden van de traditionele Apsara dansers. De lodge was eenvoudig, maar bood voldoende comfort en het personeel was supervriendelijk.
Woensdag 16/03 Met onze gids vertrokken we in Tuk tuk voor de kleine toer van Angkor Wat, we kochten een 3- daagse pas (40 dollar).De tempels waren nog grootser en indrukwekkender dan we ons ooit hadden kunnen voorstellen. De kleine toer doet de hoofdtempel Angkor Wat en nog een aantal tempels in de buurt aan, tussenin een pauze voor de middaglunch.
Onze gids is goed op de hoogte van de geschiedenis van Angkor Wat met alles daarrond, spijtig van zijn Engels, dat is voor veel verbetering vatbaar…..gelukkig hadden we de “Lonely Planet en nog een aparte gids van Angkor Wat bij ons (met dank aan Martine & Bernard en Jacky & Mieke).
Aan de ingang van de grote tempels zit meestal een “orkest” bestaande uit slachtoffers van de landmijnen( wij noemden dat “ ‘t orkest zonder armen en benen), dan moest ik toch efkes aan de Vyvers denken, onze afgedankte rolstoelen en prothesen zouden hier goed van pas komen….misschien voor een volgend project?
Overal lopen ook kinderen rond om kaartjes en allerlei souvernirs te verkopen; die spreken zeer goed Engels (schrijven zal hen niet lukken maar om te verkopen is dat ook niet nodig) en ze kunnen ook goed tellen, bvb een pakje met 10 kaartjes voor 1 dollar, en ze tellen dan de kaartjes één voor één…het waren niet de mooiste kaartjes, maar enfin we moeten ergens op besparen hé, in de winkels kostte één kaartje één dollar, dus deden we hier een goede zaak.
Ze zijn ook “clever”, zie volgende anekdote:
She: Hello sir, you want to buy a T-shirt?
Michel: no,look, I have already a T-shirt
She: Yes, but this is a different one!
Ja, ze zijn niet op hun mondje gevallen hé…
’s Avonds zijn we met het hotelbusje naar stad gegaan voor het diner, zeer lekker gegeten in “le grand café”, specialiteit “grilled amok” , dat is een bereiding van vis in kokosmelk met lekkere kruiden en meestal geserveerd in een bananenblad, om vingers en duimen af te likken…. We hebben de “amok” nergens meer zo lekker gegeten als daar.
In de straten van Siem Reap werden we overal aangesproken om ons te verwennen bij “Dr.Fish”! Dat is een grote bak met vissen die het eelt van uw voeten eten….en je raadt het nooit , Michel die in niets gelooft is daar toch wel gaan in zitten zeker… 20 minuten voor 2 dollar met een pintje erbij…. en hij vond het zeer goed , hij is dagen aan het stoefen geweest over zijn zachte voeten….heb daar mooie foto’s van!
Wat ook nog opvallend was in Siem Reap waren de verkeerslichten: telkens als het groen of rood wordt zie je dat bovenaan digitaal aftellen, zou nog iets zijn voor bij ons…. Verder is wel alles toegelaten in het verkeer, zelfs spookrijden is geen probleem.
Donderdag 17/03Vandaag doen we de grote tour Angkor Wat met het minibusje van het hotel omdat de tempels verderaf gelegen zijn. Tussendoor bezoeken we het “Landmine Museum” waar we te weten komen dat ook vandaag nog zeer veel landmijnen (van internationale herkomst) aanwezig zijn die nog niet vernietigd zijn.
De laatste tempel is op een berg gelegen, fikse wandeling, van daaruit heb je normaal een prachtige zonsondergang, maar helaas was er geen zon; temperatuur schommelde rond de 30° C maar bewolkt, jammer.
Zo komt er een einde aan onze 2 daags-tempelbezoek, het was fantastisch, veel klimwerk, maar voor Michel geen enkel probleem meer, en dit amper 6 maanden na zijn operatie , straf toch!Hij is helemaal terug!
Vrijdag 18/03Vandaag hadden we een vrije dag, we zijn met de fiets van ’t hotel naar de stad gereden, door het helse verkeer, auto’s, tuk tuk’s, fietsen, brommers… weet je, op zo’n brommer zitten ze soms met 4 personen, zelfs 5 heb ik eens gezien, en ze vervoeren alles op die brommer, varkens , kippen, een beddenmatras, zelfs een rolstoel ... kun je je hier niet inbeelden.
We bezochten het Angkor Nationaal Museum dat pas 3 jaar geleden geopend werd, een prachtig museum met een zaal met 1000 boeddha's, verblindend! Verder hebben we nog wat rondgereden en de oude markt bezocht: afdingen is daar de boodschap, dat lukte goed, tot de helft van de prijs, het was een rustig seizoen en ze verkochten niet zo goed. ’t Is wel een heel gedoe dat afdingen, maar eens een prijs afgesproken blijven ze daarbij, zelfs als je met een groot dollarbiljet betaalt, ze geven tot op de laatste riel perfect terug, eerlijk zijn ze wel hoor!
Zaterdag 19/03 vandaag verlaten we Siem Reap en varen we met een lokale boot, die ook de plaatselijke bevolking gebruikt, de Tonlé Sap af naar Battambang. We waren vroeg aan de haven en namen vooraan plaats in de boot, onze valiezen werden bovenop het dek geplaatst. Beetje bij beetje liep de boot vol, zo’n 30 man, op het laatste was er nog een koppel met een brommer , je had moeten zien hoe ze met 4 man die brommer vanop de kade op het dek sleurden, en bovenop de rugzakken legden. Wij waren al blij dat onze valiezen eerst op het dek lagen, want als er zo wat olie uit die motor vloeit op uw bagage…De boottocht was een unieke ervaring, geen comfort, houten bankjes, maar prachtig. Je vaart voorbij de paalwoningen waar de mensen in wonen - de leefomstandigheden zijn soms vreselijk - er is onderweg zoveel te zien, dwars door het platteland, je ziet ze bezig op de rijstvelden , met de visteelt… Af en toe stapten nog mensen op, en die werden dan vanuit hun “woning” met een soort vlot naar onze boot gebracht. Er waren al lang geen zitplaatsen meer, maar gelukkig stapten er ook af en toe mensen af. De boottocht duurt ongeveer 8 uur in het droog seizoen (lage waterstand) en we wisten dat er maar één keer werd gestopt voor eten en toilet. Dus ik had al amper durven drinken ’s morgens , uit vrees, je weet wel, maar na 3 uren varen ging ik toch eens bij de bemanning (3 man, aan personeel nooit een tekort hier) horen wanneer de stop eraan kwam, en toen bleek dat er een toilet “aan boord” was. Dan nog wel een normaal Europees toilet dat natuurlijk uitkomt in het water, maar enfin, had ik daar al een uur “ongemakkelijk” gezeten….
Bij de uiteindelijke tussenstop waren we toch blij dat we een lunchpakketje vanuit Siem Reap hadden meegenomen, want je kon daar wel iets eten in die paalwoning/winkel/restaurant, maar na het bezoek aan het toilet (type “planken met een gat boven het water”) zag ik dat eten daar toch niet zitten; dat water gebruiken ze dus voor alles….
Onderweg was het nog eventjes spannend, het was dus droog seizoen, weinig water in de rivier, en op een bepaald moment liepen we vast, botsten we tegen een boom op de oever, viel de motor uit… ik dacht, hier zitten we nu , in the middle of nowhere , maar enfin, ze kregen de motor weer op gang, er waren wat stoere mannen die meehielpen afduwen en we konden weer varen . De tijd ging eigenlijk vlug voorbij, af en toe ging ik eens op het dek zitten (zeer gevaarlijk voor zonnebrand), en opeens waren we in Battambang. Ik zag een steiger en dan ging alles vliegensvlug. We waren amper gestopt of er was daar een toeloop naar onze boot, en dat was voor de bagage. In min of geen tijd waren ze met onze valiezen weg, Michel daar vlug achter, en toen bleek dat je één dollar per koffer moest betalen om die van de boot tot op de steiger te brengen….ja, die mensen moeten ook leven hé.
Maar allez, na de boottocht van uiteindelijk 8,5 uur stond er weer iemand terug met een bordje “Dingenen”, wij gelukkig, en met de tuk tuk naar ons volgend hotel. Jammer genoeg hebben we niet meer gezien hoe ze die brommer op die steiger hebben gekregen, dat zal wel meer dan één dollar gekost hebben.
Aangekomen in het hotel hebben we enkel nog wat aan het zwembad gezeten. Mooi zwembad met goede ligzetels, Ilse, het waren ideale zetels om Pilates op te doen, ik had wel wat bekijks als ik de “hundred” deed…maar enfin , ik trek mij dat niet aan hé, moest toch wat buikspieren oefenen…
’s Avonds zijn we naar het beste restaurant van ’t stad gegaan “La Villa”, lekker eten en zeer mooi kader, een oude koloniale villa met prachtige tuin. Onze tuk tuk chauffeur kwam ons zoals afgesproken terug ophalen, nogal een service, en we bestelden hem al meteen voor de volgende avond.
Zondag 20/03Vannacht heb ik voor het eerst “slappe darmen “ gehad, en dat na ons chique restaurant, of was het van het ijs in de mojito in ’t hotel, of van de warmte en de zon op de boot; je weet nooit zeker wat de reden is, maar gelukkig was het van korte duur.
Vandaag ging de tocht per auto (wegens té stoffige wegen) met chauffeur en gids. We starten met een ritje in de “bamboe “trein, die tot op de dag van vandaag nog door de lokale bevolking wordt gebruikt voor transport van personen en goederen tussen de dorpen. Er is echter maar één gammel smalspoor, dat uit de Franse koloniale tijd stamt. Als er een tegenligger komt moet de “wagon” met de minste passagiers van de sporen worden gehaald. Het “rijtuig” bestaat uit niet meer dan twee losse assen met kleine wielen, waarop een bamboe platform wordt gelegd. Op de achteras staat een kleine “buitenboordmotor” voor de aandrijving, met een primitieve koordrem. Het was een leuke rit door het groen, je mocht alleen de tanden niet fel op elkaar houden want af en toe is er een serieuze oneffenheid en dan is het alsof al uw tanden kraken….We bezochten ook nog een tweetal kleinere tempels en ook nog wat plaatselijke industrie zoals een steenbakkerij, het maken van rijstbladeren, en waterkruiken…
’s Middags hadden we een leuke lunch bij de plaatselijke bevolking. We hadden een soort van hut boven de rivier voor ons, eten doe je op de grond op een matje, en na het eten konden we relaxen in onze hangmat. Ik moet zeggen, dat ligt wel goed, en zeker na mijn slechte nacht heb ik een goed dutje gedaan.
Na de middag bezochten we de Killing Rocks, waar we zagen hoe vreselijk gruwelijk de Rode Khmer te werk gingen,de mensen werden daar 60 m naar beneden gegooid …. Schedels en opgegraven beenderen worden in een glazen kooi tentoon gesteld. Onze gids had die periode meegemaakt, hij heeft het overleefd, jammer genoeg een groot deel van zijn familie niet. Zijn moeder was zelfs omgekomen in een soort hospitaal beheerd door de rode Khmer op de bergflank van de bergsite die we bezochten. Deze periode is 30 jaar voorbij maar geraakt nooit vergeten…. Zijn verhaal was zeer ontroerend. Daar werden we toch wel eventjes stil van….
Maandag 21/03 Vandaag reizen we per lijndienstbus naar Phnom Penh, de hoofdstad. Michel stelde zich daar niets van voor, hij dacht van tussen de kippen en de varkens te zitten, maar het was een zeer degelijke bus en onze gids had vroeg gereserveerd waardoor we goede (genummerde) plaatsen hadden vooraan. Er was zelfs airco in de bus. Om geen tijd te verliezen, het was “polsdag” vandaag, deed ik mijn oefeningen met de power ball op de bus. Ja zo’n power ball hadden ze hier toch nog niet gezien, ik had terug veel bekijks…
Er werd af en toe gestopt voor “toilet”, en ’s middags voor de lunch. Ook nu hadden we gelukkig al op voorhand baguettes (naar goede oude Franse traditie overal verkrijgbaar)met kaas gekocht; in het “restaurant” liepen de kippen tussen onze voeten, enfin , heeft ook zijn charmes….
Na ongeveer 7 uren bus kwamen we in Phnom Penh waar opnieuw iemand ons stond op te wachten die ons naar Hotel Castle bracht. Dit hotel was het beste van al onze logementen, aan de River front van de Tonle Sap, met de gezellige wandelboulevard vol bars en restaurants.
Voor onze apero (happy hour) gingen we naar het befaamde FCC (Foreign correspondence club), de club waar tijdens de oorlog alle buitenlandse journalisten kwamen voor de verslaggeving. Dit drukke terras bevindt zich op de bovenverdieping van waaruit je een prachtig zicht hebt op de rivier en de stad. Vooral ’s avonds is het erg geanimeerd aan de River front, niet enkel van de toeristen maar ook door de plaatselijke jeugd die er plezier komt maken en danspasjes oefenen op de laatste hits.
Dinsdag 22/03Blijkt vandaag dat Michel de lader van zijn fototoestel heeft vergeten in ons voorgaande hotel, hij meldt dit aan de gids, die belt naar het lokale reisbureau (“Local Adventure”), en wat blijkt: 2 dagen later ligt de lader in een bruine envelop met onze naam erop aan de receptie, straf toch! Als je in België een paraplu vergeet op de trein dan zie je die, ofwel nooit meer terug ofwel staat er je een ellenlang paperassenwerk te wachten….kunnen ze nog iets van leren.
Vandaag ging de rondrit terug met de tuk tuk, begeleid door een gids. Eerst bezochten we het Koninklijk Paleis dat heel sterk doet denken aan het Koninklijk Paleis in Bangkok. Strenge “dresscode“ is hier wel vereist. Jammer genoeg mochten we de troonzaal en een groot deel van het domein niet zien omdat er een officieel bezoek aan de gang was.
Na het paleis bezoeken we het genocide museum van het Rode Khmer regime, de Tuol Sleng (S-21) gevangenis (een ex-lyceumgebouw), verschrikkelijk! Foto’s tonen ons de slachtoffers, de vele afschuwelijke folteringen, de piepkleine cellen waarin ze lagen vastgeketend, hoe ze hun eigen urine moesten opdrinken en andere vieze dingen….ronduit te gruwelijk om op te noemen.
Daarna reden we naar de Killing Fields buiten de stad. Om kogels uit te sparen (want dat kostte geld) werden de gevangenen hier toen brutaal met geweerkolven en knuppels vermoord. Daarna werden de lijken geborgen in kuilen die de slachtoffers voor hun dood zelf moesten graven. Er werd hier een herdenkingsstoepa gebouwd met de vele gevonden schedels en beenderen. Hier en daar zie je op de grond nog restanten van beenderen en kledij liggen. Hier vraag je je af, hoe is het mogelijk dat zo’n vriendelijke mensen elkaar op zo’n gruwelijke manier gaan uitmoorden? Het toppunt is dat de overlevenden van beide partijen elkaar nu terug in de ogen kijken…. Tijdens ons verblijf kwam er net in het internationale nieuws nieuws dat de beruchte S21 gevangeniscommandant Dutch, pas in 2010 opgepakt, een herziening van zijn proces en strafvermindering vroeg aangezien hij niet de hoofdverantwoordelijke zou zijn geweest voor de misdaden van het regime.
Na de lunch in een stemmig Thais restaurant bezoeken we nog de tempelheuvel “Wat Phnom” (helaas in renovatie) en het nationaal museum met een overzicht van de beelden en bronzen uit de Khmer-tijd van de 5° tot de 16° eeuw. Het museum uit de Franse tijd, opgetrokken rond een groene binnenplaats, werd in 1979 heropend en zeer stijlvol gerestaureerd. Het origineel van het beeld van de machtige Khmer koning Jayavarman VII is hier te zien, maar qua presentatie moet het museum onderdoen voor dat van Siem Reap.
Woensdag 23/03Vandaag hebben we weer een vrije dag. We regelen een tuk tuk en laten ons naar de Apsara Arts Association brengen, dit is een center buiten de stad dat zich bekommert om weesmeisjes die hier vanaf hun 3 jaar onderricht worden in de apsara-dans. De jongens worden vertrouwd gemaakt met de traditionele Khmer-muziek. Zeer interessant om ze bezig te zien.
Daarna brengt onze chauffeur ons naar de “Russian market” waar het afdingen weer kan beginnen…. Verder nog wat gewinkeld en rondgeslenterd. Mooie boetieks zijn te vinden in Street 178 en 240: leuke kettingen, handtassen, beeldjes… Lekkere lunch (amok) in restaurnat Frizz, en daarna een bezoek aan de chique kledingboetiek van de Cambodiaanse topontwerpster Ambre in een koloniale villa.
We brengen nog een bezoek aan de centrale markthal in het centrum van de oude stad, één van de blikvangers omdat die markt wordt overspannen door een art-décokoepel in fel geel.
Het was mij al opgevallen dat die verkoopstertjes er allemaal zo mooi gemanicuurd bijliepen. Ik bots daar dan toch wel op mijn favoriete nagellak “Opi”, bij ons 15 €, daar 2 dollar voor een flesje, namaak of echt, ik heb toch een paar kleurtjes ingedaan… Wat mij daar ook opviel dat waren de onderbroeken met vulling : vulling voor het zitvlak of vulling thv de heupen, dat hou je toch niet voor mogelijk, wij doen er alles aan om er slank uit te zien en daar gaan zij de “zwakke” plekken extra opvullen… zal sexy zijn zeker? Michel vond op de markt een reserve camerabatterij, die bij ons niet meer verkrijgbaar is, tenzij via webshops.
We eindigen onze middag met een bezoek aan “Wat Ounalom”, tempel van de monniken.
’s Avonds gaan we dineren in “Malis”, een zeer goed Khmer restaurant; gelukkig zitten we onder een afdak want het heeft water gegoten… begin van het regenseizoen, normaal voorzien voor april maar de seizoenen zijn ook hier niet meer normaal…
Donderdag 24/03Vandaag rijden we we met de 4X4 dwars door de rijstvelden en de natuur (deels ook al vervangen door palm- en rubberplantages) 540 km ver naar Mondulkiri, één van de mooiste provincies van Cambodja, in het oostelijk grensgebied met Vietnam. Ter plaatse is een 4WD geen overdreven luxe want af en toe komen we op onverharde wegen in erbarmelijke staat. Na 6 uur rijden zitten we in de bergen, met af en toe regenwoud. Het is hier een heel stuk frisser, van boven de 30° C komen we nu in 18 à 19°; dit zijn we niet meer gewoon, onze chauffeur vindt dit zalig…
Het hotel Mondulkiri is in theorie wellicht één van de beste hotels van het dorp waar we zijn neerstreken, en biedt voldoende comfort, maar het is een typisch Chinese betonnen constructie, slecht gebouwd en zonder enige geluidsisolatie. We hadden het ongeluk dat er grote delegaties Chinese wegenwerkers verbleven, die in de vooravond en ’s ochtends heel vroeg enorm veel lawaai maakten dat doorheen het hele gebouw weerklonk.
’s Avonds worden we naar een lokaal restaurant gebracht waar we kennismaken met “Lacky”, onze gids voor de volgende 2 dagen. Lacky is bijna 20 maar een zeer actief ventje, hij is gids, runt het restaurant met zijn vader (ex-werknemer Local Adventure) en werkt tussendoor ook nog op het veld… Daarbij spreekt hij zeer goed Engels en zelfs een paar woorden Nederlands. We hebben aangename dagen met hem doorgebracht, en zijn dagelijks in zijn restaurant Khmer Kitchen gaan eten.
Vrijdag 25/03 Vandaag is het een unieke dag: de rit op de rug van de olifant door de jungle. Ja, je leest het goed, ik, de grote dierenvriend, heb 2,5 uur op een olifant gezeten. Normaal moesten we met 2 in zo’n bakje bovenop, maar Michel zag dat niet zo zitten, er was trouwens amper plaats voor één persoon…. Toch zijn de 2 olifanten samen vertrokken vermits het zusjes zijn en ze elkaar niet kunnen missen. Er werden dan al vlug 2 extra mahouts gebeld ja , ze hebben daar zo goed als niets, maar ze hebben wel allemaal een gsm, en dan nog het laatste nieuwe model…). Michel heeft de tocht te voet gedaan samen met de gids. Maar vooraleer we vertrokken, moesten we de olifanten wat te eten geven om hun vertrouwen te wekken, met name bananen, en dit via hun slurf en neusgaten. ja, mijn eerste banaan lag al op de grond, te vroeg gelost uit schrik dat die olifant mijn hand zou grijpen … Enfin de volgende zijn gelukt, grappig hoe die eten… Dan moest ik via een laddertje plaats nemen in mijn bakje en weg waren wij. Mijn begeleider was nu toch een echt vuil ventje, maar wel zeer galant. Als we af en toe zo tussen de takken moesten manoeuvreren, hield hij die opzij… Hij leidde de olifant door zo met zijn hielen achter de oren te kloppen en als het niet vlug genoeg ging, dan sloeg hij die met een stokje op zijn kop…wel erg vond ik. De tocht duurde 2,5 uur, want de olifanten gaan zeer traag en moeten overal wat groen en takken eten, amai die kunnen nogal vreten zeg. Af en toe ging dat zo steil naar beneden, ik dacht oei oei mijn rug, (Je moet zo’n beetje meebewegen met de stappen van de olifant), maar eigenlijk heb ik daar nadien geen last van gehad (ik ben ook nog jong en lenig hé…), ik dacht de hele weg, hoe geraak ik hier ooit weer af, maar aan het einde van de tocht, aan de waterval, stond er terug een laddertje en kon ik zeer “elegant“ afstappen.
We genoten van onze picknick aan de waterval en nadien gingen de olifanten in het water, samen met hun begeleiders. Dat was zeer leuk om zien, die olifanten gingen helemaal onder en gooiden die mannetjes eraf , het was echt een spel. We bedankten de 2 oudste jongens met een lint om sleutels aan te hangen (“houtouw”), dat kennen ze daar blijkbaar niet en ze waren er heel blij mee; de kleinste van 6 ging al naar school en was in de wolken met de 3 balpennen die we hem gaven. Ook onze gids Lacky was blij met zijn lint van de Knack; de dag nadien toonde hij ons trots hoe hij zijn “gidskaart” daaraan had bevestigd. Leuk toch! We hadden nog veel meer balpennen en linten moeten meebrengen…volgende keer.
We keerden met de auto terug naar ons hotel, waar de Chinezen alweer kabaal aan het maken waren na een zware werkdag.
Zaterdag 26/03Vandaag maken we een tocht naar één van de vele kleine dorpjes (Dak Dam) waar de tijd nog stilstaat. Het is de streek van de etnische minderheden in Cambodja, in dit geval de Pnong. Bij ons bezoek komen er van alle kanten kinderen op ons af voor snoep, balpennen en andere gadgets (ballonnen zijn ook zeer geliefd maar hadden we jammer genoeg niet bij ons). Die mensen hebben daar zo weinig maar zien er zo gelukkig en blij uit, altijd even vriendelijk en alles met de glimlach. We maken er kennis met een uitgebreide familie in een grote hut waarin het pikdonker is en de hele dag een vuurtje wordt gestookt. Een vrouw demonstreert heel mooi en vakkundig weefwerk op een primitief getouw. Er is echter helemaal niets te koop. Het grote toerisme is hier nog niet doorgedrongen.
We bezoeken ook nog een paar watervallen en Lacky vergast ons op leuke verhalen over het animistische geloof van de lokale volkeren, o.a. de legende van de geesten Mr. Sro en Mrs. Plum die er vereerd worden in tempels op de heuveltoppen.
’s Avonds eten we Cambodjaanse bbq (met een soort gasbrander op tafel) bij Lacky, en de volgende morgen nemen we afscheid.
Zondag 27/03 We keren terug naar Phnom Penh door prachtige rijstvelden en nemen in de vroege namiddag onze intrek in hotel Castle. Blij terug dat het terug warm en (soms) zonnig is, en dat we een zwembad hebben.
Maandag 28/03Vandaag vertrekken we naar onze laatste halte, de badplaats Sihanoukville aan de kust, 4 uur rijden per taxi vanuit Phnom Penh. De stad is rommelig en onaantrekkelijk, maar de groene kustlijn en de stranden zijn prachtig. Vandaag is er een blauwe lucht met stralende zon, de zeevruchten komen ons al tegemoet…meer moet dat niet zijn. We zitten nog geen 5 minuten aan een strandbar om te genieten van onze lunch of ze zijn daar hé…manicure, pedicure, massage, epileren… ja, je ontsnapt er niet aan.
Het epileren is daar blijkbaar een specialiteit, zo met 2 garendraden; ze houden één draad in de mond om meer druk uit te oefenen en trekken dan zo met de gekruiste draden de haren eruit… ik moet toegeven, mijn benen zijn nog nooit zo “spiegelglad” geweest… en ook de nagels werden goed verzorgd en mooi gelakt. Michel heeft enkel zijn voeten laten verzorgen (zonder nagellak!).
Zo rond 17u worden op het strand alle strandzetels verwijderd en worden zetels met kussens in de plaats gezet voor happy hour en het diner, grappig toch! En super gezellig, ’s avonds zelfs candlelight dinner op het strand.
Er komen ook “ronselaars” langs om een excursie naar 3 eilanden te verkopen. We hadden dat al overal op affiches gezien, 15 dollar met ontbijt en lunch inbegrepen. Nu wij maar uitleggen dat we al ontbijt in het hotel hadden (met eieren, vertelde ik al dat ik iedere dag eieren bij het ontbijt at, soms “fried egg”, soms “scrambled egg”, gelukkig had ik mijn bloedcontrole voor de reis, mijn cholesterol was toen al slecht… maar Olivier, vanaf nu eet ik terug gezond hoor!). Dus wij maar onderhandelen en ja ’ t is gelukt voor 11 dollar zonder ontbijt en we werden afgehaald met een taxi!
Wij hadden tijdens de reis nog geen enkele Vlaming ontmoet, blijkt daar nu toch wel een restaurant met de naam “’t zot genot” te zijn. Wij daar ’s avonds naar toe, en ja de eigenaar Marc is afkomstig van Gent St.-Pieters, hij woont daar al 5 jaar, is met een Cambodjaanse getrouwd en heeft intussen een dochtertje van 5 maanden, straf toch! Hij maakte reclame met Duvel, Hoegaarden etc. in zijn bar, maar we hebben er nooit één Belgisch bier zien serveren (een Angkor pils kost er maar 0,5 dollar tijdens happy hour).
Wat ze daar overal serveren is ongelooflijk, een sea food schotel op de BBQ (bestaande uit scampi's, inktvissen en een visfilet), een slaatje en rijst of aardappelen voor de prijs van 3 dollar (dat is € 2,10). En lekker, je zou je daar te pletter eten. Als dessert namen we dan nog een schotel met uitsluitend gegrilde squids (ook voor 3€, en zoveel inktvissen die erop lagen) ; de dag nadien zijn we daar terug geweest voor de gegrilde King Prawns (7 dollar), om duimen en vingers bij af te likken…
Het Golden Sands hotel waar we verbleven (en waarvoor we opleg betaald hadden) was zijn 4 sterren niet waard. Tamelijk recent maar zou toch een opfrisbeurt kunnen gebruiken, en vooral ondermaatse badkamer (zonder afgescheiden douche). Pluspunten zijn wel de ligging nabij het strand, het prachtige zwembad en lekkere ontbijt.
Dinsdag 29/09Vandaag de 3–eilanden tour in een bootje met een 20-tal personen, waaronder 3 jonge Canadezen die de avond voordien 3 flessen whisky hadden opgedronken in de strandbars. We waren nog geen 5 minuten aan het varen of er hing er al één over de reling, van die gasten hebben we niet zoveel last gehad… behalve als er één opstond en al wankelend toch wel net op mijn voet terecht kwam, ik dacht dat al mijn tenen gebroken waren, “Oh , I’m so sorry!”, ja, mijn oren, zuip wat minder, maar dat verstond hij niet. Enfin, het was anders een zeer leuke tocht met stops voor het zwemmen en snorkelen, en op het Bamboo Island hadden we 3 uur vrije tijd.
Hier hadden we spijt dat we niet nog 2 nachten hadden verlengd, dan hadden we nog eens naar het Bokor national park kunnen gaan, en vooral nog meer zeevruchten kunnen eten, maar ja, je kunt niet blijven verlengen… en daarbij mijn fietske wacht op mij…..
Woensdag 30/03We genieten nog een halve dag aan het strand en maken nog leuke foto’s van de meisjes met de fruitmanden op hun hoofd. Ja, dan voelen we ons ook wel verplicht om nog een ananas te eten, ze begint die te snijden en pas dan vragen we de prijs, 2 dollar, ja, 1 dollar voor de ananas en 1 dollar voor het snijwerk zeker (ze doen dat heel mooi). We hebben geen zin meer om af te dingen, die meisjes moeten ook leven hé, maar je zag duidelijk dat haar dag goed was, en de onze ook want het was een heerlijke ananas!
De chauffeurs van de tuk tuks wensen ons nog een goede reis: “Have a good ply”, ja ze kunnen geen “f” uitspreken en ook eindmedeklinkers worden weggelaten.
Na enige tijd geraak je gewend aan het accent.
Om 12u worden we opgehaald en naar de luchthaven van Phnom Penh gebracht voor onze lange vlucht terug naar Schiphol…
Donderdag 31/03Aankomst in Schiphol, 10° buiten en overtrokken… eventjes acclimatiseren…
Een dikke pluim voor de reisorganisatie “NRV”. Alles is zo perfect en vlot verlopen, de chauffeurs en gidsen waren altijd en overal op tijd, altijd even vriendelijk en behulpzaam. Dit was een onvergetelijke reis en we kijken nu al uit naar een volgende bestemming… met NRV!
|
of neem contact op 
070 - 30 767 00