Reisverslag Marokko: 9-daagse rondreis Koningsteden van Marokko

DINSDAG 3 mei

Rond 15u Belgische tijd stijgen we op in Schiphol richting Frankrijk, Spanje om dan in Marokko aan te komen. We landen plaatselijke tijd 18u30 (één uurtje voor op België/Nederland). Op de luchthaven is het verdacht stil, het leek precies enkel onze vlucht die daar aangekomen was en voor de rest niemand. Na wat zoeken in de aankomst/vertrekhal vonden we niet meteen onze chauffeur. Deze bleek ons buiten op te wachten, samen met nog een Nederlands koppel.

We rijden naar ons hotelletje ‘Imperial Holiday Hotel’ en gaan meteen onze bagage op onze kamer – met zicht op binnentuin met zwembad - zetten, om dan Marrakech in te trekken. Wat we tot aan avond 3 nog niet wisten is dat we half pension boekten om dus ook ’s avonds te dineren in het hotel. Maar dit bezorgde ons wel de eerste onvergetelijke avond op het Djema el Fna plein. We waren eerst wat terughoudend, met wat er een week geleden precies op deze plaats gebeurd was. Maar eenmaal we aangekomen waren op het plein werden we helemaal meegesleept in de magische sfeer daar. We maakten een wandelingetje op het plein doorheen de vele eet -& drankkraampjes, henna-mevrouwen, slangenmeneren, … Dan hielden we na een beetje aarzelen toch halt bij een eetstandje en proefden we meteen de echte Marokkaanse keuken. Couscous & tajine. Heerlijk. En bleek achteraf ook niet duur te zijn.

WOENSDAG 4 mei

Onze huurauto en de bijhorende meneer van de huurorganisatie staat ons op te wachten aan ons hotel. Een Fiat bleek. Nog even alle vroegere schade opmeten en noteren en dan konden we vertrekken naar onze eerste tussenstop: Casablanca. Mijn ‘man’ ;-) baande zich een weg doorheen het helse verkeer. Voorrang op rondpunt? Soms, hangt ervan af welk rond punt. Trompen als het licht op groen springt: IEDEREEN. Voorsorteren, nee liever aan de andere kant van de straat gaan staan om dan iedereen zijn weg te blokkeren omdat hij/zij toch linksaf moet. Gelukkig mochten we de drukte snel inwisselen voor de autostrade, ook een hele belevenis bleek. Honden die op de baan liggen, kindjes die van school komen en de ‘baan/autostrade’ oversteken, ‘ambtenaren’ die onkruid wieden in de bermen. In de middle of nowhere een lifter langs de autostrade.

In Casablanca aangekomen.. We moeten heel de stad door richting zee. Pijlen, nietes! Dus op het gevoel af de zeelucht opgesnoven en we waren juist. De weg naar het hotel nog even gevraagd en we waren op amper een kilometertje er vandaan. Een leuk hotel ‘Le Litoral’ met zicht op zee. Wij dachten de auto bij het hotel te laten en op het gemakje de stad in te trekken, maar dit zou te ver zijn, wisten ze ons te zeggen. Dan toch maar de auto in richting medina, haven & moskee Hassan II. Een vriendelijke man – die achteraf geld bleek nodig te hebben – assisteerde ons bij het parkeren, in zo’n drukke straten wel es handig. We stonden vlakbij de haven en zijn meteen ook een kijkje gaan nemen. Een bizar sfeertje, nauwelijks een toerist te bespeuren en weinig mensen. Wel de moeite om de oude vissersboten eens te aanschouwen en ertussen de Hassan II Moskee. Na de haven, was het tijd om de medina in te trekken. Geen typische medina, eerder een doolhof van straatjes, geen extra smalle wegjes, maar nog straatjes te noemen. Een plaatselijke bakker, een fruitboer, een stoffenverkoper, een barbier… allemaal heel eenvoudig, kleurrijk. Eén man had het er wel niet op dat we hem probeerden te fotograferen en viel daarop ook mijn man aan. Gelukkig waren zijn vrienden er snel bij om hem te kalmeren en konden wij rustig – met een bonzend hart – verder verdwalen in de straatjes. Onze dag sloten we af met een strandwandelingetje bij zonsondergang, genieten dus!

DONDERDAG 5 mei

Na een ontbijtje springen we de auto in en rijden we nog vlug even langs de Marokkaanse hoofdstad Rabat om dan door te rijden naar onze volgende bestemming: Meknes. Rabat is groot, maar nu ook niet groots. De medina was er prachtig, kleurrijk, levendig. We wandelden door de vele gezellige straatjes en snoven er al die typische geuren op. In Rabat bezochten we ook de Hassan 11 moskee. Een grote rijkdom in vergelijking bij de juist bezochte straatjes in de medina. Het gebed ‘Allaaaaaaaaaah …’ weergalmde ook verschillende keren gedurende onze reis uit de vele minaretten. Dan zetten we onze weg verder naar Meknes, gelukkig vonden we ook hier na eenmaal vragen het hotel terug. Nu logeerden we echt in een prachtig hotel, ook met zwembad waar we een plonsje in waagden. ’s Avonds gedineerd in het hotel – ook al wisten we nog niets van ons half pension – maar het hotel was net iets te ver gelegen van hartje Meknes.

VRIJDAG 6 mei

Meknes staat vandaag op het programma. We rijden van ons hotel de stad in en parkeren ons ergens in de vele straatjes. We gaan meteen richting het centrum van Meknes met haar typische plein als hoofdingang naar de vele kleine straatjes in de Medina. Van daaruit nemen we een koets - typisch toeristisch, dat wel – en rijden we langs het koninklijk paleis – die iedere Marokkaanse grootstad heeft – het groot bassin de L’agdal, waar we het beeld van de waterdrager zagen, …
Aangezien de medina tot 15u gesloten was, trokken we eerst richting Volubilis waar we de oude Romeinse site konden bewonderen. Terug in Meknes, parkeerden we en gingen we op aansturen van de parkeerwachter de oude medina langs achteren binnen. Daar verdwaalden we door de vele straatjes. Een Marokkaan kwam bij ons lopen en begon uitleg te geven over de - volgens hem - beste Medina van Marokko. Hij nam ons mee naar een moskee, verschillende minaretten, de plaats waar drie maanden geleden een minaret omgevallen was op huisjes, met een heleboel slachtoffers als gevolg. Na een poosje bleek onze ‘gids’ – ook al hadden we hem zelf niet gevraagd – moe te zijn en wou hij geld zien. Typisch. Dat hij iets mocht krijgen, ok. Maar dat hij niet tevreden was met 100 dirham, deed ons het ergste vrezen. Hij verdubbelde het. En ik in paniek, zocht ik dan maar een briefje van 200, tot ongenoegen van de echtgenoot… Les 1: spreek een prijs af op voorhand, nu ja als iemand zich opdringt verwacht je niet meteen een hoge factuur – Les 2: Laat die persoon je eerst uit de medina leiden, vooraleer je je geld bovenhaalt – Les 3: Panikeer niet en bedenkt dat jij diegene bent die geld moet geven (van de echtgenoot). Een oude medina, nog los van alle winkelstraatjes, maar daar hadden we nadien geen zin meer in en dan begaven we ons maar richting Fès, onze volgende bestemming.

ZATERDAG 7 mei

Fès. Met gids. Met een vooraf afgesproken – doch hoge prijs. Wantrouwen schuilt overal. Eerst krijgen we een panoramisch overzicht van – eveneens beste en mooiste stad, volgens de gids – Fès.
Daarna bezoeken we een pottenbakkerij waar ze bijvoorbeeld ook mozaïeken tafeltjes maakten, eindeloos geduld blijken die werknemers daar te hebben. Dan werden we ondergedompeld in de medina van Fès. Druk. ‘Ballah ballah’ als de Marokkanen met ezels passeren. Kleurrijk, veel volk, slagerijen, bakkerijen, .. De gids leidde ons mee naar een lederwinkel waar we van bovenuit een zicht hadden op de leerlooierijen. De geur werd gelukkig beetje verdoezeld met muntblaadjes. Helse geur om dag in dag uit in te ploeteren. We kregen wat uitleg in een plaatselijke tapisserie. Hadden we gewild, hadden we voor iedere kamer een tapijt mee. Helaas vielen ze bij ons niet zo in de smaak. We stopten ook nog bij een plaatselijke apotheker. Na 4 uren Medina konden we een plonsje in het zwembad toch wel gebruiken. ’s Avonds dineren in het hotel – ja hier waren we al op de hoogte van ons half pension – en daarna vroeg onder de wol.

ZONDAG 8 mei

Vanuit Fès starten we een lange route naar het meer zuidelijkere Béni Mellal. Of een deelgehuchtje – Afourer – ervan. Het landschap vloeide over van bergachtig in plat, van doods tot levendig, van the middle of nowhere tot dorpjes met dat typische Afrikaanse sfeertje. Een plaatselijke koers konden we ook meemaken van op de eerste rij. Herders in de middle of nowhere, mannen of vrouwen op een ezeltje op een afgelegen plaats, het kan allemaal daar. We genoten van onze autorit. In ons hotel werden we – voor de eerste maal tijdens die reis - verwelkomd als pas getrouwd koppeltje. We kregen een mooie kamer in Alladinstijl. We ploeterden we nog wat in het grote zwembad en genoten van de warme avondzon. Na languit in het bad gelegen en gegeten hebben, kropen we opnieuw onder de wol, want maandag stond ons opnieuw een lange autorit te wachten.

MAANDAG 9 mei

De tweede lange autorit start rond een uur of tien. Sinds gisteren was er al geen sprake meer van autostrade. Regionale weg. Niet overal even goed, maar over het algemeen toch behoorlijk. Pijlen zijn er nauwelijks. Dus een mond om te vragen aan de ‘gendarmerie’, die bij het binnenkomen en uitrijden van ieder dorpje staan, is wel aangewezen. We lieten ons door een vriendelijke agent leiden naar de Cascades d’Ouzoud. De plaatselijke parkeerwachters stonden ons al met de glimlach op te wachten. Ze roken geld. De gidsen eveneens, al was het op een sluwere manier. We opperden eerst geen gids nodig te hebben en vroegen gewoon waarheen we onze weg naar de watervallen konden beginnen. Tjah voor hen het ideale moment om ons te misleiden naar een plaats waar we een glimp opvangen van de watervallen, maar geen duidelijke weg zien naar beneden. Na veel aandringen lieten we de gids toch zijn ding doen en kwamen we langs een bosachtige, moeilijke weg beneden bij de cascades. Aan de andere kant van de rivier bleken gewoon trappen te zijn, waar we eigenlijk gewoon konden afdalen, ware het niet van de sluwe berbers geweest . 100 dirham armer, maar een onvergetelijk uitzicht en moment rijker. Terug de auto ingestapt met een voldaan, doch weer misnoegd gevoel. De weg naar Marrakech lag voor ons. De rit verliep vlot tot in Marrakech zelf. Daar werden we onze weg afgesneden door bezoek van de Spaanse koning. Daardoor raakten we na veel weg & weer rijden, verzeild in de medina. Geen pretje. Je weet niet meer waar in, waar uit. Een vriendelijke jongen, die de €-tekens al zag blinken in onze ogen, toonde ons de weg door eventjes mee te rijden tot aan het Djema El Fna plein. Dit was echter buiten manlief gerekend. We wilden hem 5 dirham geven, want veel meer hadden we niet meer op zak. Maar zijn antwoordje was duidelijk: ‘C’est quoi ça?’ Weer niet genoeg dus. 10 dirham probeerden we dan maar… Njet. Dan kon manlief zich niet meer bedaren na alle misleidende trucs werd het hem te veel en werd de jongen voor een keuze gesteld: 5dihrams & dehors of mee met ons naar het hotel. Zijn keuze was snel gemaakt, met een vloek nadien als hij veilig uit de auto was. Dan baanden we ons een weg – vol omwegen weliswaar – naar het hotel. Alweer misnoegd, kwamen we aan en begon het op de koop toe te onweren. We planden die avond nochtans een onvergetelijke excursie ‘Chezali’. Die kon gelukkig doorgaan. We kregen een typisch Marokkaans diner geserveerd (lees: een vierde schaap op een schaal, couscous en seizoensfruit), daarna volgde een spektakel met paarden, buikdanseres, vliegend tapijt, etc… Mooi. Een leuke belevenis.

DINSDAG 10 mei

Marrakech aandoen, dit staat op het programma vandaag. Eerst flaneerden we door de vele gezellige straatjes van de souks. De Marokkaanse handelaars hier waren niet opdringerig maar probeerden toch je aandacht te wekken. Nadien waagden we ons door de medina, waar de plaatselijke bevolking zijn leventje leidde. Mooi, maar echt op je gemak voel je je er niet, of was het nu aan de voorbije dagen en onze mindere ervaring met de bevolking gelegen? Vanuit het Djema el Fna plein ons een weg gebaand door typische levendige straatjes naar tuinen van Majorelle. Veel meer dan een bebloemd pleintje hebben we hier niet gezien. Toch lekker gegeten met zicht op de Jardins de Majorelle. Dan naar place du 16 novembre. Een plein met fonteinen en grote billboards, het nieuwe Marrakech dus. Dit bleek op een boogscheut van ons hotel te zijn. Ideaal want hier waren ook een handvol winkels waaronder de Zara, Okaïdi, … . Nog een duikje – m.u.v. de echtgenoot die niet kan duiken - genomen in het zwembadje onder de Marokkaanse zon. ’s Avonds op hotel gegeten en dan onze laatste nacht op Marokkaanse bodem ingezet.

WOENDAG 11 mei

Nog een dagje Marrakech. Bezoeken van het koninklijk paleis, behalve de omwallingen is er helaas niet veel te zien. Van daaruit een taxi genomen doorheen het doolhof van straatjes in een wijk naar het Djema el fna plein. Daar op een dakterrasje genoten van het uitzicht – weliswaar nog even de aanslag van de week ervoor aangehaald, waarop ze ons camerabewaking en extra veiligheid verzekerden – en lekker gegeten. Terug in het hotel opgehaald door een busje- achteraf bleek het een busje voor andere reizigers te zijn. Nu wij waren toch op de luchthaven aangekomen en onze voucher voor transfer van hotel naar luchthaven was voldoende voor de ongeruste chauffeur. We stegen op in zonnige & zuiderse temperaturen en landden enkele uren later in het wat koudere Amsterdam, maar wel met een voldaan gevoel.