(11-10-2011) Merline & Harry zijn in oktober 2011 vertrokken voor een 24-daagse privérondreis naar Sumatra, Java en Bali. Merline en Harry hebben hun ogen uitgekeken en genoten van deze reis. Tijdens de reis hebben zij een verslag geschreven voor familie en vrienden. Zij hebben voor de site van NRV Holiday een compilatie gemaakt.
Morgen 11/10 vertrekken wij voor 24 dagen naar Sumatra, Java en Bali.
Gaan jullie op de hoogte houden via ons vakantie-mail adres .....!
Tja, waar zullen we beginnen. We zijn in elk geval veilig geland. Dit was de meest lange en toch ook wel vermoeiende reis die wij achter de rug hebben. Je zit echt heeeeeeel erg lang in de lucht. Om06.00 uur naar het station gebracht en 24 uur later waren we in Medan.
Dubai, heel even eruit geweest en in Jakarta ging alles ook redelijk vlot. Toen hadden we het al gehad maar moesten nog 2 uurtjes vliegen om in Medan aan te komen. Garuda heeft redelijke beenruimte voor Harry's lange benen, eten was goed, dus daarover niets te klagen.
Maar we zullen ons nog 3 keer bedenken eer wij weer zo'n lange vlucht maken. Dan is er nog een tijdsverschil van 6.5 uur. Dit dus naast die 24 u. Op Medan goed ontvangen, onze chauffeur en gids (die een beetje Nederlands spreekt) stonden klaar. Weinig in ons opgenomen omdat we snakten naar een douche en een bed. Hebben we ook als eerste gedaan om vervolgens 5 u later wakker te worden van de honger.
Medan is de hoofdstad van Sumatra. Je kunt het beschrijven als een mix van andere Aziatische landen met Suriname. Voor de Surinamers onder jullie. Het is 5000 keer blauwgrond met allerlei Warungs, grote gebouwen, druk verkeer en heeeeel erg veel mensen.
 Onze 2e dag begon goed, religieus misschien maar wel oke.
We zijn naar de grootste moskee geweest.
Mooi blauw en ruim. Aan de buitenkant is meer te zien
dan binnen.Deze moskee is ontworpen door de
Nederlandse architect A. J. Dingemans in 1906 en in de
Rococo-stijl.
Daarna naar het Paleis van de Sultan, door dezelfde
architect gebouw. Veel te zien, erg leuk en functioneel met
wel 25 kamers. Een deel is nu opengesteld voor publiek en
in de rest woont er nog familie van de Sultan.
Er zijn nog typische houten garderobekasten en kabinetten.
Ik wilde ze zo meenemen. Vervolgens naar een Chinees/Boeddhistische tempel. Absoluut niet de moeite waard om te vermelden.
Daarna op weg naar Bukitlawang. Een jungleresort, heel erg mooi in het nationaal park GunungLeuser. De apen vliegen je daar bijna om de oren. Uitkijken met lopen want ze eten mango's en smijten die naar beneden. Het zijn vooral kleine baviaantjes en die grijs/zilveren aapjes met hun goudkleurige babytjes.
Eten was niet zo bijzonder maar de omgeving is schitterend, soms zelfs spectaculair. Je kan er alleen via een hangbrug komen. Was niet eng hoor (ha..ha..)maar je benen bibberen wel.
De brug is over een vrij woeste rivier en dus midden in de Jungle. We hebben de hele dag verder relaxed.
 De volgende ochtend vroeg op pad om Orangutans te gaan spotten. Dit was een ongelooflijk mooie ervaring. Dankzij Medifit (sportschool) konden we het aan maar het is heavy om te doen. Klimmen, klimmen en nog eens klimmen. We waren drijfnat en soms wilde ik niet verder. Ik was blij dat wij maar met ons tweeën waren en onze eigen gids. De andere grote groepen gingen vrij traag en de meeste (vrij jonge) vrouwen haakten halverwege af.
En ja hoor meteen een moeder en baby Orangutan die op de voederplaats waren afgekomen en keurig hebben geposeerd voor het publiek. Daarna gingen ze weg en zagen we in de verte nog 2 anderen die we niet konden fotograferen omdat er veel gebladerte is. De meeste mensen waren weg omdat de Orangutans zich niet meer lieten zien. Wij bleven en werden ontzettend goed beloond. Op hun dooie gemak kwam er een ander moeder met jong via bomen en lianen richting ons. Dus niet naar de voederplaats maar echt op een meter van ons vandaan.
Dit vonden we zo gaaf dat we niet meer weg wilden. Maar het moest omdat je ze maar een uurtje mag storen. Bovendien dreven we bijna uit onze kleding.
Altijd als we dit op tv of in de dierentuin zagen vroegen wij ons af hoe het in hun eigen jungle zou zijn. Wel niets is ermee te vergelijken. Dit was zo ontzettend kicken en reuze spannend, dat ons hart bijna een slag oversloeg. Je vraagt je af of ze agressief gaat reageren of gewoon blijft hangen. Ze kijken je zeer indringend aan en de baby reageerde net mensenbaby's.
Showen en zich nergens iets van aantrekken.
Supergaaf. Dit maakt alles goed, inclusief de 24 uur reizen.
 Eenmaal terug in het resort hebben we gebaad, ja geen douche of bad maar een ouderwetse kuip met een kannetje, en gingen weweer verder om naar Berastagi te gaan.
En vandaag pas echt heerlijk gegeten in een lokale tent.
Super hoe lekker zij eten.Ik begin een hekel te krijgen aan de toeristische restaurant dienasi en bami en saté serveren.
Onderweg een file van 2 uur vanwege een vrachtwagen die
gekanteld was. Dit alleen al is een verhaal op zich maar die laat ikeven erbuiten.
Nu zijn we aangekomen en zitten in een luxe hotel Sibayak. Nog effe snel mangistan en mango gekocht. We gaan zo eten en daarna uitrusten (lezen).
Vanochtend zijn we vertrokken naar Berastagi. we hebben een zeer primitief huis bezocht van de KaroBatak stam. In dergelijke huisjes woonden 8 gezinnen van 1 familie. We schrokken ervan terwijl het aan de buitenkant groot leek. Echt hutje mutje, dus 8 keukens, en daarnaast 8 plekken om te slapen. Men sliep en slaapt dus in de rook, alles is vergeven van de rook en de spinnenwebben. Vreselijk, ik moest aan een concentratiekamp denken. De vrouwen bevielen staande voor de deur; was de traditie omdat staand bevallen sneller ging en er geen artsen waren/zijn in die dorpen. Hoewel het nu iets beter is kun je alle sporen nog zien( eh.....inclusief de bevallingsplek). We werden er helemaal naargeestig van.
Nog een stop gemaakt bij een paleis van een de Sultan, RumaBolon. Ik moet zeggen van 12 Sultans, de laatste is overleden in 1947.
In feite was het, hoewel luxer (tussen aanhalingstekens) hetzelfde. 12 keukens in 1 ruimte, bewoond door 24 koninginnen met hun kinderen. Bizar. Jammer dat dit niet is onderhouden en het ziet er ook niet naar uit dat dit op korte termijn zal gebeuren. Aangezien het van hout is vrees ik het ergste.
De route, die overigens super is, ging over Tongging Hill naar de noordzijde van het beroemde Tobameer. Dit hadden we al vanuit het vliegveld gezien en nu logeren we aan de oever ervan.
Fantastisch uitzicht en super lieve mensen. Het hotel heet 'InnaParapat hotel' in Parapat dus. Onderweg nog een stop gemaakt bij de hoogste waterval hier genaamd Sipisopiso.
Oh ja, ik neem mijn woorden terug over het eten in toeristische tentjes. Gisteren hebben we in ons hotel gegeten. We nemen geen toeristisch buffet maar a la carte.
Immens lekker. Een uitgebreid menu met heel veel lekkere gerechtjes en alles even lekker.
Net hier gegeten in hotel Parapat en de gegrilde vis moet iedereen verplicht proeven. Eerst nog effe het recept zien te ontfutselen. ik heb al een gehad van Sambal. Ook pijnlijk lekker.
Harry's Chapchoi hebben we ook nooit eerder zo gegeten. Idioot gewoon dat elke hap of ingrediënt een traktatie op zich is.
Morgen gaan we met een motorboot naar een eiland hier tegenover, we zijn benieuwd naar de isle of Samosir.
Gisteravond hebben we mogen proeven hoe je '3-D-gestoord' kan worden.
Hoewel ons hotel werkelijk schitterend ligt raad ik iedereen aan die ooit van plan is om hier te komen, nooit op zaterdag te komen.
Onder ons was een Karaoke show in een boot op het meer. Links van ons was er in de disco van het hotel een soort r&b avond, maar dan.............ja hoor op z'n Indonesisch/chinees.
Trouwens niks geen r&b, ze zongen ook uit volle borst mee...........knoerthard. Het hoogtepunt kwam echter van rechts, pal naast ons hotel.
Een of ander Idiote DJ die waarschijnlijk in de waan was dat hij de Indonesische variant van Tiesto was, mixte allerlei chinees/Indonesisch geluiden met een hele irritante beat eronder.
Het ging zo van: doef,doef,doef,schel,schel,jank,jank,jank.iea,iea,doefdoef.
Enfin. we sliepen pas om 00.30 u.
Vanochtend om 8.00 u stond de boot al aangemeerd onderaan het hotel. We hebben eilandhoppen gedaan. lekker achterover zitten en de ene eiland na de andere bekeken.
Zodoende hebben we een groot deel van het Tobameer gehad en behalve het grote eiland Samosir, ook nog Toa (honeymooneiland) en nog een andere waarvan ik even de naam niet meer weet. We hadden de hele boot voor ons zelf, terwijl het berekend is op 40/50 man. Heerlijk gewoon.
Voornamelijk oude Batak-huizen, cultuur en geschiedenis. Heel veel best wel lelijke kleding en snuisterijen. Heeft meer met de armoede te maken dan met wat anders.
Oh ja, nog speciaal naar een eiland geweest om te lunchen. Dit is een geliefde plaats voor backpackers.
Op het eind van de middag vooral gelezen en gerust en net weer heel lekker gegeten.
Het is hier echt zondag, zo druk als het gisteren was zo super rustig is het vandaag. Het bevalt ons goed.
 We hebben een zeer rustige nacht gehad. Waar het hotel van zaterdag op zondag vol was, waren wij zondag de enige gasten met nog een groepje van 4 Nederlanders.Heerlijk die rust.
Vanochtend om 9.00 u vertrokken voor een rit van 9 uur. Nee, het is geen schrijffout. 9 uur door de bergen en jungle, wat sowieso al een ervaring is. Het landschap is werkelijk schitterend, soms zelf surrealistisch. Adembenemende schouwspelen gezien tussen jungle bergen, nevel, wolken, watervallen, rivieren en dalen. Het is een belevenis op zich. De weg is niet altijd begaanbaar. De chauffeur moet continu manoeuvreren tussen grote vrachtwagens op te smalle wegen, klimmen, dalen, enorme gaten in de weg,heel veel dorpen langs de weg, etc....kortom rijden hier is een avontuur op zich.
Enkele hele korte stops gemaakt om koffie en cacao en ananasplantages te zien en om te lunchen. een iets langere stop naar een zwavelbron. Dit was niet voorzien maar wel heel leuk om te zien. Ik op mijn hakken klimmen en Harry met z'n filmcamera. Nooit geweten dat zwavel er zo uitzag. Het hete water komt uit verschillende bronnen van onder de grond vandaan en is erg heet. Er vormt zich dan een witte substantie wat het beste te omschrijven is als slap koraal. Dat spul stinkt erg maar de cosmetica-industrie is b.v. een grote afnemer. Er vormt zich dus ook een soort witte steen (lijkt op kalk) wat de basis is voor porselein. Nooit geweten. Het warme water wordt opgevangen in een soort zwembad waar de rijstverbouwers zich in komen wassen na een dag hard werken op de velden.Ook een quick stop gemaakt bij een klein familiebedrijfje die pinda's uit de omgeving koopt en ze roostert en verkoopt aan de lokale markt en daarbuiten.
Er zijn 4 of 5 grote wokken van gietijzer waar zand in gaat en de hele pinda. Het roosteren in de wokken is zwaar omdat je continu moet omscheppen. Dit gebeurd door jonge jochies van tussen de 12 en 15 jaar op blote voeten. Afschuwelijk om te zien, het is gewoon nog slavenarbeid. Eenmaal weer onderweg vroeg ik de chauffeur om te stoppen en heeft Harry geld naar ze gebracht. Dit zijn ze niet gewend en van verlegenheid keken ze Harry niet aan maar toen hij ze een schouderklopje gaf kreeg hij van allemaal een big smile.
We zijn een uur geleden aangekomen in Padang Sidempuan, een vrij streng moslimgebied. De kamer is sober maar de badkamer is oud en de badkuip is verroest. Er is in deze omgeving geen ander keus en gelukkig blijven we maar 1 nacht.Je mag b.v. alleen als (getrouwd)paar binnenkomen of als vrijgezel en dan mag er niet ineens iemand bij, geen alcohol gebruiken, etc.Nu is dit laatste op heel Sumatra bijna niet te krijgen maar hier is het gewoon verboden.
Nog enkele wetenswaardigheden: Bijna 90% van de mannen rookt. Jongens al vanaf 15 en iedereen rookt vrij veel. Je mag overal roken.90% van de bevolking is moslim, 9% is christen en 1% is hindoe of boeddhist. Dit zijn cijfers van Sumatra.Het eiland is op de gok van onze gids, 10 keer groter dan Nederland en er wonen 45 miljoen inwoners. Het zou ons niet verbazen als het groter was. Het eiland waar we gisteren waren (Samosir) is al even groot als Singapore.
 Het is heel warm en ondanks dat het in de bergen fris hoort te zijn hebben wij niet het idee dat het fris is. We zijn wel blij dat we het hotel van gisteren konden verlaten.
Ook vandaag was de rit weer heel lang maar geenzins vervelend. Het blijft ontzettend mooi.
Het verveelt niet. Je moet je voorstellen dat je links en rechts omgeven bent door bergen en dalen en rivieren.
Heel veel rijstvelden, in dalen, op heuvelplateau's, langs de riviertjes. Alsof je continu een ander schilderij bekijkt, alleen zit je hier midden in. Je beleeft a.h.w. het schilderij, met alle geuren en kleuren. Hoe idyllisch dit ook klinkt, er is heel veel armoede. Desondanks beseffen we weer hoeveel we kunnen leren van de mensen hier. De tevredenheid, de lachjes op de zuivere kindergezichtjes, die kilometers moeten lopen naar school. Alle schoolgaande kinderen hebben een uniform aan. In de meest leuke en frisse kleuren.
Dat brengt ons meteen naar ons 1e 'bezienswaardigheid'. De grootste Koranschool van Sumatra, met meer dan duizend kinderen, die van het hele eiland hier komen van hun 12e tot hun 18e. Hoofdvakken zijn Engels en Arabisch.
De kinderen verblijven in wat zij kamers noemen. Wij zouden het omschrijven als een kippenhok van 3 bij 3, waarin 6 jongens of 6 meisjes wonen. Kun je je voorstellen? De hutjes staan in rijen langs de doorgaande weg gewoon tussen de andere huisjes van de bewoners.................en de kinderen kijken blij en vredig uit hun ogen.
Hoewel de meisjes allemaal een witte hoofddoek dragen geeft het ze iets puurs en zuiver.
We hebben een kruidentuin bezocht waar een baviaan aan een touw was vastgemaakt. Eerst vonden wij (Hollanders he?)het zielig maar al gauw veranderde dat. De eigenaar liet hem aan een touw klimmen in een 15 meter hoge kokospalm. Eenmaal boven plukt hij een kokosnoot en gooit het naar beneden. 4 kokosnoten zijn voor de eigenaar en 1 is voor de baviaan.
Nog enkele leuke stops gemaakt waaronder een ander Batakdorp. Heel leuk maar vooral hele vriendelijke mensen die heel belangstellend zijn. Langs de rivier een stop gemaakt om naar een gouddelver te kijken. een hele dag hard gewerkt voor een kwart gram goudgruis.
Op een leuke locatie koffie gedronken en op een nog leukere plek geluncht. Bij het koffiedrinken nog gesproken met een soort onderburgemeester.
Het allerleukste was toch wel dat we over de evenaar zijn gelopen. Het is een lijn die ze hebben gemarkeerd met een monument en een museum. Je loopt dus letterlijk over de lijn (hereyou cross the equator).
Om 18.00 u kwamen we eindelijk aan in Bukkittingi, de vroegere hoofdstad van Indonesië.
Het Royal Denai Hotel. Het woord zegt het al Royal, echt een heel goed en vooral schoon hotel.
Een grondige douche om al het vuil weer weg te spoelen want om 20.00 u zou de chauffeur en gids ons weer ophalen. We hadden ze uitgenodigd voor het eten. Zij kennen de betere tenten en weten inmiddels wat we willen, lokaal eten.
Het was in een woord SUPER. Wokken is uit, Sushi is uit, Japanse tenten, enz...dit is het. Op 1 ding na, we hebben het niet in Nederland.
Er worden wel 20 schaaltjes op tafel gebracht met gerechtjes erin. De schaaltjes stapelen ze op als champagneglazen.
Wat je eet, betaal je en waar je niet aan komt neemt men weer mee. Wat we kwijt waren? Wel 200.000 roepias oftewel 20 euro voor 4 man. Is dat niet lachen................en wat waren het heerlijke tongstrelende streekgerechten.
Ondanks dat we al heel wat mooie panoramische dia's in onze hoofd hadden opgeslagen was vandaag wel een hele bijzondere dag. Excursies gemaakt naar een Fort de Kock, een overblijfsel van het toenmalige Nederlands Gouvernement.
Niet zo boeiend, wat we niet kunnen zeggen van de SianokCanyon. iets van een eeuw geleden is er een flinke aardbeving geweest waardoor deze canyon is ontstaan. Een werkelijk prachtig uitzicht wat je gewoon niet foto kunt vastleggen omdat je dan alleen fragmenten ervan ziet terwijl juist het gehele plaatje het 'm doet. Formidabel!
Zegt de gids ineens:"willen jullie de Japanse tunnel zien?". Zeg ik met mijn grote bek:"ja, waarom niet?"
Toen de kaartjes waren gekocht en we ons realiseerden waar we aan begonnen waren keek Harry echt zo van ' weet je het zeker?' Om er te komen was het al een klimmen en dalen van trappen. Dat was echter nog maar het begin. Onder ons lag een trappenstelsel van 120 hoge treden. Halverwege realiseerde ik mij dat ik ze straks ook nog moet beklimmen, vertelt de gids dat toeristen dit bijna nooit doen. Tja, daar sta je dan (met je nieuwsgierig aard).
Enfin, in de 2e WO hebben de japanners gevangenen uit Java als slaven dit gigantisch gangenstelsel uit laten hakken.
Ze werden heel slecht behandeld en stierven bij bosjes. Dat was ook de bedoeling omdat het een zeer geheime operatie was. Het is ook verdomd goed verborgen kunnen blijven in die canyon. De slaven die het hebben overleefd zijn allemaal gedood. Het is kilometers lang met allerlei vertakkingen..........alsof je in een doolhof bent. Dit was zo goed verborgen gehouden dat men het pas in de jaren tachtig heeft ontdekt en dat terwijl het midden in deze grote stad is.
Komen we echt bekaf aan, kunnen geen pap meer zeggen, staat er een groep bakvissen die Harry bijna omhoog trokken om met hem op de foto te gaan. Ik dacht ' doei, schat maar dit trek ik niet en liep onopgemerkt langs ze heen.
Verder hebben we een supermooie rit niet toeristische route genomen naar lakeSingkarak. Daar was het echter niet om te doen maar wel omdat we daar het beste uitzicht hebben op de Matapiberg.
We hebben ergens koffie gedronken (berguitzicht) bij een lokale tent waar geen toeristen komen. We waren ook meteen zelf bezienswaardigheid (wat we trouwens sowieso zijn).
Hier komen we superlatieven te kort om dit panorama te beschrijven. Kun je ook niet. Het klinkt dan als,' ons mond viel open van verbazing, een gelukkig gevoel overmeestert je als je de kleuren bijna kunt pakken, de berg bijna kan strelen, je je realiseert dat elke kopje koffie hier de lekkerste is. We hebben daar gewoon een uur gezeten, bang om de betovering te verbreken. Komt er onder het talud (waar we zaten) een grote varaan zonnen. Of zo je wilt, poseren voor ons, wat het plaatje vervolmaakte.
Morgen vliegen we naar Jakarta om Java aan te doen.
Java We moeten 't e.e.a. herstellen. Waar we nu in terecht zijn gekomen...............??
Vanochtend rond 9.00 u vertrokken. Na eerst onze was te hebben opgehaald ( 3,20 euro voor een koffer vol)zijn we vertrokken naar Padang. Onderweg weer een hele mooie stop om de rivier, inclusief waterval te bekijken. Enkele kilometers verder een koffiestop gemaakt in een moderne versie van hun traditionele zitrestaurants. het bijzondere ervan is dat deze uitkijkt op een vallei met alleen rijstvelden. Helaas liep onze reis in Sumatra ten einde. Na afscheid genomen te hebben van onze gids en chauffeur zijn we het vliegtuig ingestapt naar Jakarta.
Ondanks dat het een korte vlucht was van 1 u en 15 minuten, kregen we een behoorlijke maal aan boord.
Eenmaal aangekomen op de luchthaven was er geen gids te bekennen. Relax....yo man, we're on holiday..............
Na enkele telefoontjes zouden ze Harry terugbellen. Toen hij had opgehangen stond de gids voor onze neus.....ehh, gewoon verkeerde gate.
Als je dacht dat het bij ons druk is op onze snelwegen moet je hier in Jakarta maar eens ergens proberen te komen. Tel niet in kilometers, haal de kilo's er maar vanaf. Meters werk is het. De schemering viel net in toen we het centrum binnenreden. Whow!
Wat je ziet? Parijs, Londen, Amsterdam en Rotterdam bij elkaar. Volgens ons een van de grotere Metropools ter wereld. We keken ons ogen uit. Je kunt het ook omdraaien Nederland is als Madurodam en dan bedoel ik niet de dichtheid in ons klein kikkerlandje. Jakarta is de hoofdstad van Indonesië en tevens de grootste stad van Java en ik denk van heel Indonesië.
Ons hotel is behalve supergroot, echt XXL, ook heel luxe. De beveiliging is net als op Schiphol. Je wordt gescand en de Luggage ook.
We hebben net vanzelfsprekend de menu's bekeken en het maar opgegeven. De keus is enorm en heerlijk apart. Och ja, de prijzen natuurlijk ook. Wat op Sumatra 10.000 roepia’s kost, kost hier het 5 tot 10-voudige. Dat mag de pret niet drukken he?
Zussen en schoonzus,...........we eten straks wel effe bij jullie.......................dat jullie dat alvast weten, hahaha.
We zitten op de 14e verdieping en het uitzicht is ronduit spectaculair.
Je begrijpt niet dat 'wij' dit ooit als kolonie hebben bestuurd. Nu maar even onder de douche en kijken wat er in de omgeving te doen is. Kan ook zijn dat we 'simpel' doen en hier blijven eten......................
We zijn nu al erg benieuwd wat morgen ons gaat brengen.
Vanochtend een stadstour gemaakt in Jakarta. Dit is zo gigantisch groot dat het maar goed is dat we dit met een gids doen.
Dan pak je tenminste de belangrijkste hoogtepunten. In elk geval de grootste moskee van Azië gezien. Zelfde als de vorige, mooi van buiten, grote lege ruimte binnen. Daarna Monas gezien, het Nationale monument, geschonken door verschillende landen waaronder Japan. Bijzondere paal met een grote klomp goud van 35 kilo wat een eeuwig brandend vuur moet voorstellen.
Het leukste vonden wij wel het historische deel van Jakarta. De Nederlandse druipt ervan af. Goede zaken maar ook mindere.
Dit deel heet ook Batavia. We hebben mooie grote gebouwen gezien zoals het postkantoor, gevangenis, allerlei andere voormalige overheidskantoren, museum, etc. Een indrukwekkende haven waar veel nog handmatig gebeurd. Onze arbeidsinspectie zou hier zijn handen vol hebben.
Er is veel te vertellen om een algemene indruk te krijgen van Jakarta. Je ziet b.v. veel liftende mensen langs de kant van de drukke straten.
Dit vanwege het feit dat men niet alleen in de auto mag rijden. Zo druk is het. Minder dan 3 mensen kan dus niet. Het is niet alleen bedacht om de drukke straten te ontzien maar ook om het armere deel van de bevolking op weg te helpen naar hun werk.
Wij kennen het fenomeen auto slepen/trekken als die stuk is. Wel hier trekt of sleept men ook brommer met brommer.
Op alle drukke kruisingen en andere straten waar er geen doorkomen aan is zijn er zogenaamde verkeersregelaars. Ha..ha... was dat maar waar. Het zijn in feite werklozen die zichzelf een baantje hebben toebedeeld. Ons indruk is dat als ze van de straat zouden worden gehaald het verkeer veel vlotter zou rijden en het de bestuurders een hoop geld zou schelen.
We komen van de Jungle maar zijn nu in de stadsjungle. De smog, het drukke verkeer, heel veel brommers en mensen op de weg, enz.
Het is weer survival of the fittest.
Jakarta is zo druk dat ze hier helicopter-taxi’s hebben. Kun je je dat voorstellen? Wel hier is het al normaal.
Onze volgende stad was Bandung. De 2e grote stad van Java. Ongeveer 6 uur over gedaan. Onderweg een bezoek gebracht aan de Botanische tuin in Bogor. Hier is het 2e presidentiele paleis. Een heel mooi park met een ruim opgezet paleis. Dat is misschien niet zo bijzonder maar wel dat er rond de 1000 herten vredig hier leven. Het park is zeer goed onderhouden en de dieren zijn niet schuchter maar komen naar het hekwerk om zich te laten voeden met wortels. Zo lief, ik bleef naar ze kijken.
Nog een kort bezoekje naar het Max Havelaar huis en vervolgens het Botanische deel. Dit vonden wij zo bijzonder dat we dit vaker willen zien. De tuin alleen is 87 ha groot met 1400 planten en bomen.
Nu zijn we in Bandung. Heel erg druk ook. Net een bezoek gebracht aan 'Paris from Java' waar we hebben gegeten en op een leuk terras koffie hebben gedronken. Heerlijk. Oh ja, ook nog leuk gewinkeld.
Morgen wordt een spannende dag. We gaan veel doen dus nu snel naar bed.
 Gisteravond heb ik in 5 minuten ons verhaal getikt omdat onze computer geen verbinding kon maken met het netwerk hier. We mochten even op de receptie maar vandaag is hier een computerfreak die in 2 tellen verbinding tot stand heeft gebracht.
Nu eerst even iets anders. Ondanks een werkelijk schitterende reis zijn er natuurlijk ook minder leuke zaken.
De lucht hier pleegt een aanslag op je longen. De vele ritten in de bergen plegen een terroristisch aanslag op onze oren. Soms staan ze bijna op klappen en dan ineens 'plop' springen ze weer open. Het volgende moment denk je weer dat je stokdoof bent omdat je niets hoort. Geloof mij, dat is raar hier met al het gemotoriseerd verkeer hier. Het metertjes rijden in de steden is ook jammer van de tijd. gek genoeg is er niemand die zich eraan ergert dus wij ook maar niet...............
Vanochtend vroeg op pad naar een vulkaan. Onderweg een korte stop bij een fruitmarkt die ze beter een andere naam kunnen geven of je moet vinden dat aardappelen, zoete patat, peen, pompoen, etc.....fruit noemen.
De vulkaan TangkubanPerahu is gelukkig nog in diepe slaap en in mijn gedachten wenste ik hem nog extra welterusten.
De weg ernaar toe is bizar hoog, bijna 2443 m boven de zeespiegel. De hoogte was niet zo erg maar het is vrij stijl.
Ofschoon wij er vroeg waren rond 9 u, was het al vrij druk. Het is indrukwekkend om te zien. Misschien niet eens vanwege wat je ziet, want dat is een enorm groot zwart gat. Zwart van de lava met enkele kleurnuances. Het is het idee van de enorme kracht van de natuur en dat je er niets tegen kunt doen. Dat idee overweldigd denk ik iedereen. We hebben een stuk op de kraterrand gewandeld en toen terug gegaan omdat de geur van zwavel ook weer een aanslag op je neus pleegt. Op de terugweg schrokken we van de bussen en rijen auto's die zich een weg naar boven probeerden te banen.
Daarna naar de heetwaterbronnen van Ciater, waar je een zwavelbad kunt nemen. Aangezien dit minimaal 63 graden is (kan tot 90), hebben ze in dit gebied allerlei faciliteiten gemaakt om er zoveel mogelijk van te profiteren. Wij gingen dus naar een Spa/wellness.
Fijn voor ons want ook nu was het weer lekker rustig. Het water was iets van 43 graden en nog net niet genoeg om onze Hollandse billen te verbranden. Enfin na 2 uurtjes genoten te hebben kwamen we erachter dat Harry's zilveren armband van Nepal en mijn zilveren tenenring ...............ehhh gewoon een andere kleur hadden. Shit hadden we kunnen weten...............duhhhh ZWAVELBAD.
Hier nog heerlijk geluncht en mijn 2 andere Surinaams/Hindoestaanse doch Nederlandse reizigers gekletst.
De middag zal ik verder maar weglaten op 1 ding na. We hebben een optreden bijgewoond van de AngklungScool van Pak Ujo.
Zo gigantisch leuk dat moet je gewoon ervaren. Kijk echt even op Youtube want het is zeer de moeite waard.
We hebben hier enorm van genoten. Angklung is het nationaal instrument gemaakt van bamboe.
Heerlijk gegeten in klein Parijs en nu rap naar bed want morgenochtend om 6 u worden we opgehaald voor een schijnbaar magnifieke treinreis van Bandung naar Jogjakarta. We zijn benieuwd.
 hallo Blanda's (zoals ze hier zeggen),
Vanochtend om 8.30 u opgehaald om enkele bezienswaardigheden te bezoeken.
Vanzelfsprekend ook geshopt (niets bijzonders) maar wel leuk. Weer een bezoekje naar de 'zilverwijk'. Van tevoren even gegoogeld naar prijzen natuurlijk. Je bent Nederlander of niet!. Toch maar besloten om niets van dien aard te kopen omdat de prijzen 1,5 tot 2 keer hoger zijn dan bij ons. De zilverstukken die relatief goedkoper zijn, daar moet je van houden. De Borobudur in allerlei maten en andere snuisterijen. Knap werk en erg kunstig gemaakt.
Dat was het voor voorlopig. Morgen de Borobudur..................spannend.
Vandaag zeiden we tegen elkaar: ' wat zijn wij toch gelukkige mensen'. Dat we dit mogen meemaken, weer zo'n wereldwonder hebben mogen aanschouwen. Ja, we hebben het gezien. De Borobudur! Wat een statige tempel, wat een kunstwerk, een architectonisch kunstwerk wel te verstaan. En bovenal wat een filosofisch inzicht van de Boeddhisten.
We stonden ervoor en waren stil. We keken ernaar met ontzag en bewondering. Het doet mysterieus aan en je voelt de energie die ervan straalt. De Borobudur is omgeven door verschillende bergen, waardoor hij aan het zicht onttrokken is. De regering heeft alle bewoners eromheen uitgekocht om het erfgoed te kunnen beschermen. Het is een enorm groot complex en pas als je ervoor staat zie je het. Helaas heeft de vulkaan uitbarsting van vorig jaar dit tempel enorm beschadigd. Ze hebben het toen voor 2 maanden gesloten om het goed te kunnen schoonmaken. De as van Lava schijnt enorme troep te zijn en duurt dus lang eer je dit hebt verwijderd. Bovendien heeft de bliksem ingeslagen waardoor de top beschadigd was. Het staat nu onder bescherming van de Unesco wat natuurlijk heel waardevol is. Met donaties van verschillende landen, waaronder Nederland zijn ze het nu aan het restaureren met alle stukken die er in de loop van de tijd eraf zijn gegaan. Er wordt geen nieuw materiaal gebruikt behalve waar het echt nodig is om het geheel niet te laten verzakken.
Ik ga het geheel hier niet beschrijven omdat het bijna niet kan. In het kort komt het erop neer dat er 10 lagen zijn. Het was dus weer behoorlijk wat trappen beklimmen (iets van 150) voor je de top bereikt. Het was de moeite waard en we zouden het zo weer doen. Je loopt dus elke laag rond om het goed te bekijken. Een ander mazzel wat we hadden was dat er niet zo'n grote stroom toeristen was. We konden naar hartenlust foto's maken en filmen, zonder dat we hoefden te wachten of anderszins af te zien. Super vonden we dat.
Dit is echt het hoogtepunt van onze reis. We zijn hier naartoe gekomen om de Borobudur te zien. Hoewel we al verschillende tempels en andere belangrijke bezienswaardigheden hebben mogen aanschouwen kun je dit niet vergelijken met b.v. de TajMahal, de tempels van Khadjuraho of die van Angor Watt. Het is een wonder op zich.
Het is dus gebouwd rondom een berg. M.a.w. onder de Borobudur is een berg, het is dus massief, er zijn geen ruimtes waar je in kunt of kunt schuilen. Stel je voor en dat met 40 graden. Je moet je absoluut beschermen. Goed insmeren dus want je verbrand levend, daarnaast hadden we een paraplu mee. Je kunt echt niet zonder. Men verhuurt en verkoopt daar ook massaal parasols, petjes en heel veel hoedjes. De grote brokken steen die men heeft gebruikt om de Borobudur te bouwen zijn niet aan elkaar gemetseld of gelijmd.
Middels een ingenieus systeem, als een soort legpuzzel, ligt alles vast. Heel veel Buddha's te zien en het verhaal van Buddha is in de stenen uitgehouwen. Rondom je heen, overal waar je kijkt zie je bergen.
Onderweg ernaar toe zijn we ergens gestopt waar ze nog bezig zijn de schade van de eruptie te herstellen. Ook dit kun je je niet voorstellen. Als je het niet met eigen ogen ziet, blijft het iets wat je van de tv kent maar ver van je bed is. Bruggen, wegen en rivieren zijn vernietigd en grote rotsblokken (tussen de 8 en 10 diameter) gezien. Deze zijn van de berg/vulkaan 8 kilometer verder terecht gekomen. Het gaat je voorstellingsvermogen te boven. Toch is het nog shocking om te zien.
Hierna zijn we het zwembad van het hotel ingedoken omdat we geen boe of bah meer konden zeggen. Van vermoeidheid maar ook van een soort verzadiging. Onze hersenen maken overuren om alles op te slaan. Een foto geeft tenslotte maar een fractie weer maar wat het met je doet kan alleen of je eigen harde schijf worden opgeslagen.
Net snel even bij een lokaal tentje gegeten en nu naar bed. Morgen weer een lange rit, dus vroeg erin en vroeg eruit.
Vandaag een reis van bijna 10 uurtjes achter de rug. Allerlei leuke dingen gezien onderweg maar het mooiste blijft toch wel ' de zee van bergen' wat aan je voorbij trekt.
Tijdens de lunch vanmiddag zeiden we tegen elkaar dat onze schijf in onze bovenkamer overloaded dreigt te geraken. Zoveel wat we zien en meemaken.
Eenmaal aangekomen in het Regent's hotel in Malang (de appelstad) zijn we rechtstreeks naar de massagesalon gegaan en hebben beide een Balinese massage genomen. We hebben tenslotte vakantie he? Genoten van een grondige massage met olie en inclusief douche.
Net in een van de 3 restaurants (Chinees) gegeten en nu effe het thuisfront laten weten dat alles oke is hier.
We kwamen cultuur opsnuiven. Nu dan ook maar iets over de gewoontes en gebruiken hier.
Zoals ik eergisteren al heb laten weten kun je niet spreken van de Indonesiërs omdat er zoveel entiteiten zijn. Over het geheel genomen is het een vrij bescheiden volk. Iedereen is ontzettend aardig en probeert met je in gesprek te raken. Niet opdringerig maar belangstellend. Hoewel we beseffen dat dit niet te vergelijken is met b.v. India zijn er toch enkele opvallende dingen. Ook hier is er armoede maar waar mogelijk probeert men de boel schoon te houden. Het ziet er ook verzorgd uit allemaal.
Door het hele land, op het platteland, op de bergen, in de drukste wijken en in de modernere steden, overal zie je moskeeën.
Hele grote, gekleurde, kleine, ienie mini's, het maakt niet uit. Om de zoveel tijd, (5 keer per dag/avond/nacht) roept men op tot gebed.
Zowel vrouwen als mannen roepen op. Er is een grotere mate van vrijheid dan wij ons hadden voorgesteld.
Leuk om te zien dat er ook een totaal andere wereld is dan die van ons met zijn eigen cultuur.
Dit land is zo ontzettend vruchtbaar dat werkelijk alles hier groeit en in grote overvloed. We hebben nooit eerder zoveel fruit en groenten gezien. Formidabel. We proeven natuurlijk ook alles. Dawett, Tjendol, Palmfruit, Lotis met vruchten, allerlei soorten sappen ( de keus is enorm). We drinken behalve veel vers geperste sappen ook veel lemonthee. Alcohol is er meestal niet hooguit op sommige plekken bier. Als er wijn is dan hoeven we het niet omdat je vaak een aangebroken fles ziet wat ook nog eens ijs en ijskoud is. Als het wit zou zijn zouden we nog een gokje wagen en aangezien we hooguit Jagermeister ijs en ijskoud lusten slaan we dat maar over. Wel gistermiddag bij het zwembad een cocktail gepakt waar we wel zin in hadden maar ook dat is niet voor herhaling vatbaar omdat de alcohol er waarschijnlijk met theelepels ingaat.
Men heeft hier veel eigen muziek, poppenspelen, dansvoorstellingen (vaak gebaseerd op de Ramayan) en typische eigen instrumenten. Waar ze ons ook in elke tent blij mee maken is Karaoke. Hoe ze erbij komen dat toeristen dit leuk vinden is ons een raadsel. We krijgen zelf vrijkaarten.............? Zodra ze beginnen zijn wij weg. Ook zingt er vaak een lokale zangeresje Europese hits met een nasale stem. Ook dan houden we het maar heel even vol. Desondanks hebben we wel enkele leuke populaire nummers van hier gehoord die best goed klinken.
Nog een ding. Bergen zijn bijzonder. Het ene moment zie je een mysterieus berg annex vulkaan in de verte en het volgende moment ben je erop. Dan denk je wat een leuke moskee daar aan de overkant, het volgende moment staat ie ineens voor je neus.
Rivier in de verte? Volgende moment kun je pootjebaden. Grappig om mee te maken.
Morgen een vrije dag. We gaan de stad in om enkele dingetjes te bekijken.
Vandaag een redelijk rustige gehad. Hoewel we na een uur of 2 rommelmarkt wel moe waren. Hoewel rommelmarkt? Haal de markt er maar vanaf. Alles wat je maar kunt bedenken is hier te koop. Elk onderdeel van wat dan ook, je kunt het hier vinden. Ook redelijk wat antieke spullen voor liefhebbers en verzamelaars.
Ook leuk om te zien hoe men langs de spoorweg woont, leeft en verkoopt. Als er een trein voorbijkomt, wat hier gelukkig niet zo vaak meer gebeurd, ruimt men de baan op en gaat daarna gewoon weer verder waar men was gebleven. Schitterend.
Heel veel oude Hollandse overblijfselen gezien, veel kerken en ook hele mooie moskeeën.
Alles ademt historie uit.
Daarna geluncht in toko ' Oen', een vrij groot oud Hollands café/restaurant wat al in 1930 operationeel was. Heerlijke hapjes gegeten.
De middag op bed doorgebracht. Was wel nodig ook gezien de rit die ons morgen te wachten staat.
Net hebben we echt superlekker gegeten in een Japanse restaurant van het hotel. Een soort Japanse hot pot met ook Sushi's.
De 'dragonroll' is zondermeer de lekkerste en ook nog meest oogstrelende sushi die wij ook gegeten hebben. Harry vond het ook lekker en hij is niet eens zo van de sushi. Dat zal goed slapen.
Vandaag een niet zo'n heel lange rit. Op een gegeven moment dacht ik:' he, het is hier wat vlakker, geen bergen'. Zegt Harry, kijk 's naar rechts. Wel dus.......dat betekend dat we echt continu bergen om ons heen hebben gehad.
De weg blijft mooi. Niet alleen vanwege de omgeving maar ook alles wat er op rijd.
Soms zie je een bundel gras, hout, plastic of een hele winkel bewegen. Je ratio weet dat het niet kan en dat gras of hout echt niet zelf rijden.
Als ze je voorbij racen denk je ' oh ja, daar zat een brommer onder met chauffeur.
Je wordt regelmatig op de weg aangehouden door de politie voor controle. Omdat wij toeristen zijn mogen we altijd zonder controle doorrijden. We zien echter dat vele bestuurders geld afgeven die rechtstreeks in de zakken van de politie verdwijnt.
Wat je ook veel ziet zijn opstoppingen bij moskeeën. Gewoon een paar verkeerskegels op de weg en een stuk of 6 jonge (en soms ouderen) gasten die je tegenhouden die geld inzamelen voor de moskee.
Ons hotel is een resort, gelegen aan een rivier met een zwembad tegen de rivier aan en bergen aan de achterkant.
Weinig mensen hier, nog maar 1 Duits stel. Vinden wij helemaal niet erg................heeeerlijk rustig en dubbel genieten.
Morgen gaan we naar Bali. We zijn erg benieuwd.......
Oh ja, we zijn blij dat we niet naar de Bromovulkaan zijn geweest. Hoewel je van jongeren hoort dat het spectaculair is en de moeite waard haken veel mensen halverwege af. Het is heel zwaar. Eerst met de auto of jeep, daarna per paard (of zelf lopen) maar dan komt het zwaarste. Meer dan 500 hoge treden moet je klimmen. Het is niet verantwoord voor mij.
We zijn heel erg tevreden met wat we tot nog toe hebben gezien, geleerd en meegemaakt..
Bali Vanochtend vroeg uit de veren want we wilden om 6.00 u een strandwandeling maken ervan uitgaand dat het dan heel rustig is.
Niet dus, zo vroeg en dan al een groepje op het strand. Lokale bevolking, vissers maar ook andere gekke toeristen die net als wij denken het strand voor onszelf te hebben. Halverwege begint het ineens te stortregenen.
We hadden al eerder een dergelijke zwarte wolk gezien boven de bergen wat heel veel indruk maakte maar nu was hij ons gevolgd en zweefde recht boven onze hoofden. Zo laag en dichtbij dat we tegen elkaar zeiden; ' nog even en we kunnen het monster echt vastpakken'. Even onder een parasol dekking gezocht vooral voor onze camera en na en kwartiertje liet hij ons met rust en kwam de zon alweer tevoorschijn.
Verder rustig gehouden, wel lekker gaan lunchen, weer naar het strand vervolgens zwembad en weer heerlijk gegeten. Een echt hele goede Thai vlakbij het resort. Echt smullen. We hebben het goed en houden het de komende dagen ook nog rustig. Tenslotte zijn we op vakantie toch?
Zonnig?,....hoe moeten we het hier dan noemen?
De zon brengt alles tot een kookpunt.
Vandaag zijn we naar Kuta gegaan. Dat is hier voor toeristen de placetobe. Het is er ontzettend druk, een soort Scheveningen van Nederland maar dan 3000x drukker. Een en al winkeltjes, heel erg veel restaurants, strand, file, enz.
De 2e plek is Sanur, waar wij nu zijn. Het is iets rustiger en gemoedelijker. Kuta heeft b.v. een hele grote Mall waar je beter geen inkopen kan doen aangezien alles wat import is vrij duur is. Een T-shirt van Esprit b.v. die ik in Nederland voor 25 euro koop, kost hier 30 tot 35 euro. Mode en stoffen van eigen fabricaat vinden wij heel druk. Heel veel batik en andere drukke stoffen. Elk T-shirt is behoorlijk druk met allerlei prints, zelfs een dame zittend op het toilet.
Dus weinig tot geen inkopen gedaan. Wel enkele snuisterijen op de markt. Dat is leuk omdat je daar moet afdingen. Echt moeten!
Men gaat er al bij voorbaat van uit en vraag b.v. 100.000 roepias ergens voor. Als wij dan zeggen 30.000, koop je het uiteindelijk meestal voor 30 of hooguit 40.000. De kunst is om bijtijds weg te lopen en dan roepen ze je terug en mag je het voor 30/40 hebben.
Nog even iets over de hitte. In de middag zie je bijna niemand op het strand. Echt veel te warm, je komt eruit als een gekookte kreeft of in mijn geval als een geroosterde kip. Ik keek een keer in de spiegel en had gewoon ineens een andere kleur. Overal hebben ze hier vissen in laag water, in gebouwen, rond gebouwen, rond restaurants, in grote en kleine potten, enz. We begrijpen gewoon niet dat ze die vissen niet gewoon op de menukaart zetten want hoewel ze leven lijkt het ons dat ze minstens halfgaar moeten zijn.
Overal waar we zijn geweest hebben we (voornamelijk ik) rekening gehouden met onze kleding. Niet kort en/of bloot.
Daar kan ik nog inkomen qua cultuur. Wat echter moeilijker te begrijpen is, is dat mensen hier gewoon jassen, truien, vesten en mutsen aandoen omdat ze het al koud hebben als de temperatuur 26 of 27 graden is. Echt strange............
Nog een dagje rusten en genieten en dan zijn we klaar voor de terugreis. Is maar goed ook want we beginnen jullie te missen. Bovendien beginnen mijn handen te jeuken omdat ik weer wil koken. Overigens hebben we hier een bijzonder lekkere Thai ontdekt waar we gisteren al hadden gegeten en vandaag terug zijn gegaan voor krab. Morgen hebben we al een menu doorgegeven die wel willen eten.................hi, hi,.
Vandaag vetrekdag...!!
Morgen weer in Nederland.
Merline&Harry oktober/november 2011.
|
of neem contact op 
070 - 30 767 00