Reisverslag Namibië: 17 dagen Namibië & de Kaap

Maandag 11 oktober

Om 15.15uur kwam Dandy ons op halen samen met Marit en Stef om ons naar Schiphol te brengen.
In de vertrekhal kwamen we Thea en Piet tegen en zo waren we mooi op tijd om
Na het inchecken nog even een kleine snack met elkaar te eten.
Om 19.05 vertrok het vliegtuig naar München waar we na ruim een uur uit konden stappen.
We zouden om 21.45uur verder vliegen met South African Airways dus genoeg tijd.
Na het inchecken sloten we aan in de rij en werd er ineens de naam Altman omgeroepen.
We schrokken enorm en dachten meteen aan het ergste. Toch niet weer hé!
We moesten ons melden bij de incheckbalie en wat bleek ze waren onze bagagelabels vergeten dus konden we toch opgelucht de lucht in.
Weinig geslapen maar na een goede vlucht landde we ca 8.05uur in Johannesburg.

Dinsdag 12 oktober

Tijdens het wachten op de koffers zag Nel in een flits dat haar koffer op een transportwagentje was gezet door een ander en konden ze deze gelukkig nog onderscheppen.
Om 9.45uur vertrokken we naar Windhoek waar we om 11.45uur arriveerde.
Een taxichauffeur stond ons op te wachten en bracht ons naar het Safari Court hotel.
We besloten om een stadwandeling door Windhoek te maken en charterde het shuttlebusje van het hotel.
De stad was niet echt indrukwekkend en de zoektocht naar John’s Bear house het restaurant waar we ‘s avonds wilde gaan eten zijn we gestaakt omdat we het spoor bijster raakte en het toch wel erg warm was. Lekker een terrasje pakken voor een biertje leek ons een beter idee!
Om 19.00uur met een taxi naar het John’s Bear house gereden, ondanks dat we teveel moesten betalen voor de rit, bleek later.
Heerlijk gegeten in een hele leuke entourage met een gezellige drukte.
Toen we weer met een taxi naar het hotel terug wilde bleek dat we de heenrit teveel hadden betaald. Een medewerkster van het souvenirwinkeltje ging voor ons bellen en na het horen van de prijs liet ze de taxichauffeur weten dat hij veel te duur was. Ze belde een andere taxi voor ons die wel goedkoper was. Maar toen werd ze gebeld door het eerste taxibedrijf en ontstond er een discussie en werd Piet gevraagd de telefoon te nemen. De goedkopere taxi zou niet legaal bezig zijn. Kortom er stonden opeens twee taxi’s voor, waarvan wij de duurste moesten teleurstellen. Veilig in een mooie taxi thuisgekomen en heerlijk in een warm bed geslapen.

Woensdag 13 oktober

Na het ontbijt kwam om 8.30uur de agente voor de “Meet en Greet” en werd de huurauto gebracht.
Er moest heel wat uitgelegd en overhandigd worden maar om 10.15uur konden we vertrekken richting Otavi.
Piet en Henk toch wel een beetje nerveus over het links rijden maakten eerst even een rondje over het parkeerterrein en werd er stevig op gehamerd dat bij linksaf slaan er een korte bocht volgde en bij rechtsaf een lange bocht.
Piet wilde graag als eerste gaan rijden en werd door ons Windhoek uit geloosd.
Gelukkig hoefde niet de hele stad door en reden we al gauw alleen en verlaten over de enige snelweg die naar Otavi liep.
Om een uur of twee kwamen we aan bij het Waterbergplateau en hebben daar eerst even lekker buiten geluncht bij een prachtig uitzicht.
In het natuurpark na het invullen van de nodige formulieren hebben we een korte wandeling gemaakt waar we moesten oppassen voor de apen die daar rondliepen.
Vanwege de tijd en warmte 37 graden besloten we terug te rijden maar niet voordat we de begraafplaats van Duitse soldaten hadden bezocht. Tegenstrijdig dat voor hen, zij die 60.000 namibiërs de dood in hadden gejaagd en afgeschoten wel een gedenkplaats was en voor de vermoordde Namibiërs niet.
Omstreeks 17.30uur kwamen we bij onze lodge “Gabus Game house” van Heidi en Hans aan.
Prachtig gelegen en aan een lange tafel met de overige gasten heerlijk gegeten.
Het werd met de nodige wijntjes erg gezellig met een Duits stel en twee dames uit Nederland die vertelde over hun vrijwilligerswerk in Namibië.
En dat terwijl de dieren rustig naderbij kwamen om water te drinken uit de waterplas bij een prachtige zonsondergang. Een schitterend begin van onze reis.

Donderdag 14 oktober

Na het ontbijt buiten op het terras waar het nog wat fris was, zijn we vertrokken op weg naar het Etosha park.
Om 10.30uur reden we daar naar binnen en konden de korte broeken aan. Het werd steeds warmer. Nog maar net op weg zagen we al een giraf aan de kant van de weg grazen en tot de lunch hadden we geluk met het zien van 5 leeuwen tegenover een dode aangevreten giraf, kudde zebra’s, kudu’s gemsbokken wildebeesten en prachtige olifanten.
In het Halali resort hebben we even gegeten om daarna onze route te vervolgen richting het Okaukuejo Camp onze overnachting lodge te rijden. We hebben heel wat waterholes bezocht en heel veel dieren gezien. Het was lekker rustig op de weg dus waande we ons vaak alleen in het park met zijn uitgestrekte landschap met zoutpan aan de horizon.
Bij ons huisje aangekomen eerst even een biertje open getrokken en daarna konden we lopend naar de waterplaats waar ze een kleine tribune hadden geplaatst waar we met onze verrekijkers de dieren konden spotten.
Buiten, bijna in het donker door het ontbreken van een kaarsje op tafel hebben we gegeten van het buffet waar we moeilijk iets van konden kiezen.
Daarna zijn we weer terug gegaan naar de waterplaats die verlicht werd door een schijnwerper. Daar aangekomen zagen we een kudde olifanten staan met jonge,
met in hun buurt 5 neushoorn. Deze moesten keurig hun beurt afwachten van de olifanten om ook te drinken. Dan scharrelde er ook nog wat jakhalzen rond en een paar giraffen en springbokken. Schitterend schouwspel!
Moe maar voldaan ons bed in gekropen.

Vrijdag 15 oktober

Vanochtend na het ontbijt nog een prachtige tocht door het Etosha. We hebben tot 12.00 uur de tijd, daarna moeten we voort naar Twyfelfontein want de dame van het toeristenbureau heeft ons een ‘very bad way’ beloofd. Maar eerst een paar drinkplaatsen aandoen om beesten te spotten. We zien drinkende giraffen, leuk met de beide voorpoten helemaal wijd, anders kunnen ze niet bij het water. We stoppen voor een prachtige kudde overstekende zebra’s. Hun pad loopt precies langs de plek waar wij de auto stilgezet hebben. Op de valreep zien we nog een leeuw slenteren en vervolgens onder een boom neerploffen voor een tukkie.
Er is hier overigens goed gezorgd voor de mens met hoge nood. Voor de sanitaire stop kom je via een hek bij een toilet (een soort sekreetachtig iets), word je tenminste niet omvergelopen doorloslopende olifanten. Toch handig, want je moet maar moeten.
Om 12.00 uur verlaten we het park. Piet is zo slim geweest om te informeren of we het ticket nog nodig hebben bij de uitgang. Dat is inderdaad het geval en de tijd die er op staat moet kloppen anders zouden we weer teruggestuurd worden naar het Okaukuejo camp en dat zou ons 34 km. schelen.
Precies 12.00 uur rijden we richting Twyfelfontein. Prima weg! Na veel pijn en moeite krijgen we de iPod geïnstalleerd. We lunchen in het kleine plaatsje Outjo. Leuk restaurantje aan het ‘dorpsplein’. Blije zwarte kinderen in schooluniform passeren. We rijden verder via Khorixas, een nederzetting met een paar armoedige huisjes. Daarna begint het. Van riant asfalt gaat de weg ineens over in los grind, het voelt als een soort wasbord. Dat is even wennen zeg! Nel zegt dat ze het achterin voelt slippen en vraagt of Piet niet wat langzamer kan rijden. Piet zegt dat hij nu niet durft te remmen en als klap op de vuurpijl zien we een enorme helling voor ons opdoemen. Als we halverwege zijn, kunnen we niet zien wat er achter komt, de helling is aan de andere kan net zo stijl als aan de voorkant. Het lijkt wel een skibaan! Schakelen Piet, roept Nel, anders komen we er niet tegenop! We mogen hier 100 km p.u. rijden, maar dat redden we dus nooit. Ook al niet omdat de natuur hier wonderschoon is. Grillige bergen met vreemdsoortige stenen liggen verloren in de woestijn. Rood, zwart met prachtige schaduwen. In de verte zien we een woestijnolifant.
Muziek uit de iPod kunnen we nu wel vergeten, het ding trilt steeds uit de houder.
Rond een uur of vijf arriveren we ‘in de middle of nowhere’ bij de lodge. Wat een pracht! Mooie huisjes met rieten daken staan tegen de rotshelling geplakt. Voor ons de woestijn. We genieten van een prachtige zonsondergang.
’s Avonds, na het eten worden we vergast op een muzikaal optreden door het voltallige personeel. De kok en de keukenmeid staan te swingen achter de resten van het buffet.
Na een afzakkertje in de bar naar bed, morgen weer vroeg op want we hebben weer snode plannen.

Zaterdag 16 oktober

Vandaag rijden we naar het badplaatsje Swakopmund. Maar eerst gaan we onder begeleiding van een gids oude rotstekeningen bekijken. Het is 10 uur ’s morgens maar al bloedheet, dus petten op en factor 30 op de blote delen. Wat een prachtig landschap! We klauteren van de ene rots op de andere om de tekeningen te zien. Die zijn duizenden jaren geleden door Bosjesmannen met kwartsstenen in het zandsteen gekrast. We krijgen goede informatie van de gids. Als we bepaalde Engelse woorden niet begrijpen vragen we haar om Afrikaans, die taal heeft veel Nederlandse woorden.
Om ongeveer 11.30 uur gaan we op pad richting Swakopmund. Uitsluitend gravel, maar het rijden gaat wel wat vlotter, alhoewel… Henk rijdt iets te voortvarend door een diepe kuil, wat hem een reprimande van Nel oplevert. Het prachtige landschap gaat langzaam over in woestijngebied met hier en daar een armoedige nederzetting, vaak met een ‘souvenirstalletje’ langs de kant van de weg. We kopen het één en ander bij een moeder en dochter die met baby’tje de ‘winkel’ bemannen en laten een fles water achter.
De omgeving wordt steeds vlakker, we rijden nu echt door de woestijn. Tot aan de horizon alleen maar zand. Heel af en toe zien we een stofwolk op ons afkomen, een tegenligger. In het kleine plaatsje Uis (een nederzetting met een camping en een paar restaurantjes) gaan we lunchen. We hebben de keus tussen toast met iets ertussen (in de koekenpan gebakken dikke boterhammen) of een hamburger. We kiezen voor het laatste. We krijgen ieder een bord met een enorme hamburger, vergezeld van slappe frieten en sla. We krijgen de helft op. Wat krijg je toch veel eten hier!
En verder gaat het weer door de woestijn. Het wordt steeds gezelliger in de auto. We zingen luidkeels mee met de nummers van Dré.
Nadat de hele dag de thermometer in de auto een buitentemperatuur van 36 gr. aangaf, daalt deze binnen 20 km. naar 18 graden! We kunnen het niet geloven, maar het klopt, als we uit de auto stappen is het hartstikke fris!
Na even zoeken (het is toch wel even vreemd als je na al die leegte in een stadje terecht komt) bereiken we Veronika Bed & Breakfast. Swakopmund is zo Duits als het maar kan, dus is de eigenaar van de B& B ene Jürgen, ook Duits dus, net als de inrichting van de kamers. Henk en Nel hebben een eettafel in de kamer, dat komt mooi uit, kunnen we vanavond een spelletje doen. Kopen we wat biertjes voor erbij, denken we. Helaas, dat gaat niet door. Na 14.00 uur wordt op zaterdagmiddag geen sterke drank verkocht.
We wandelen via de boulevard naar het centrum voor een biertje, fleecetruien aan. We besluiten gelijk maar op zoek te gaan naar een restaurant. Dat valt nog niet mee, niet leuk of vol. We belanden bij The Lighthouse. Over een half uur een plaatje vrij zegt de ober. Maar we hebben geluk want al na een paar minuten kunnen we aan tafel en smullen van pizza en pasta. We reserveren gelijk voor morgenavond en of we nog een paar biertjes kunnen kopen voor op onze kamer. We krijgen nul op het rekest, daar beginnen ze niet aan.

Zondag 17 oktober

Vroeg op want we gaan naar Walvisbay om dolfijnen en zeeleeuwen te spotten.
De boten hebben namens als Koos, Harry etc., lekker Hollands. We gaan met ongeveer 10 mensen in een boot. Als we zitten te wachten op vertrek, verschijnt ineens de kop van een zeeleeuw boven het trappetje aan de achterkant. Hij heet Sportie en heeft één dicht oog. Sportie komt er gezellig bijzitten en wij krijgen uitleg over de vacht etc. De gids vraagt of er misschien iemand op de foto wil met Sportie. Dat wil Henk wel. Hij gaat en zitten en hopla, Sportie springt enthousiast op z’n schoot en wil er niet meer af!
Als we gaan varen worden we vergezeld door een vlucht pelikanen. Fantastisch!
Daarna zien we veel dolfijnen en een zeeleeuw die een grote vis verschalkt. Wat genieten we toch weer!
Jammer dat Henk door een onverwachte wending van de boot omvergeworpen wordt. Hij kneust een rib, waar hij eigenlijk de hele verder reis last van heeft.
De lunch bestaat uit oester en lekker hapjes, vergezeld van champagne. Dat is eens wat anders dan een bruine boterham met karnemelk.
Na deze prachtige boottocht wandelen we nog langs het water naar een lagune met flamingo´s. Nadat we wat souvenirs hebben gekocht koesteren we ons nog even met een biertje in de zon (we kunnen zowaar een paar flesjes scoren voor op de kamer).
’s Avonds weer lekker smullen in The Lighthouse.

Maandag 18 oktober

Na een lekker ontbijtje met zowaar harde broodjes en een zachtgekookt eitje gaan we welgemoed op pad richting Hammerstein. Vandaar uit kunnen we morgen duinen in Sossusvlei bezoeken. Eerst rijden we nog een stuk door de woestijn, maar al snel verandert het gebied in een heuvellandschap met prachtige grijsgroene kleuren. Regelmatig staat op twaalf uur een springbok of op drie uur een kudu. Na een paar uur bereiken we Solitaire, hier moeten we van Miranda gebak gaan eten, schijnt verrukkelijk te zijn. Bovendien is hier Café Van der Lee. Een restaurant dat gebouwd is door Ton van der Lee, een filmproducent die Nederland zat was en naar Namibië is vertrokken. Nel en ik nemen een kijkje in de Winkel van Sinkel en bestellen 4 koffie met appeltaart. We komen naar buiten met 4 appeltaarten met koffie. Die krijgen we dus nooit op, maar we smullen er wel van onder een grote boom met veel vogeltjes, want die weten dat de toeristen de appeltaart niet op kunnen, dus die wachten geduldig af. Ze krijgen van ons dan ook een heerlijke maaltijd.
We gaan weer op pad en denken binnen afzienbare tijd bij onze lodge aan te komen. Maar… we passeren het bordje Sesriem (vlakbij Sossusvlei) en rijden, en rijden. Veel verder dan verwacht komen we eindelijk aan bij de Hammerstein lodge. We worden opgewacht door een vriendelijke Namibiër die getrouwd is met een wat eigenaardige Zwitserse. We krijgen weer een leuk huisje met een bankje er voor. Eerst maar eens een biertje, misschien kunnen we daarna nog even bij het zwembad luieren. Als we vorstelijk in de tuin zitten, komt er een impala langslopen. Hij is zo tam als wat. Omdat het toch wat frisjes wordt voor het zwembad gaan we nog even lekker in het zonnetje lezen op ons bankje voor het huisje. ’s Avonds eten in het restaurant, het buffet is goed, behalve de toetjes, die lijken wel gemaakt van cement! We krijgen weer een optreden van het personeel. Ze gaan ook in polonaise door het restaurant. Eentje doet net of hij dronken is en loopt met een fles Amarula. Wij nemen er een en dat zal voortaan ons afzakkertje worden. Lekker!

Dinsdag 19 oktober

Om 5.00uur de wekker gezet. We gaan de zonsopgang in Sossusvlei meemaken.
In het pikkedonker vertrokken we richting toegangspoort wat zo’n 60km rijden was.
Daar aangekomen moesten we wachten tot 6.30uur de poorten open gingen nadat de zon al was opgekomen wat heel snel gaat.
Iets verderop moesten de kaartjes gekocht worden wat voor sommige mensen wel roofgoed leek zoals ze erop af stormde. Die duinen bleven echt wel liggen!
We hadden een ontbijt mee gekregen vanuit onze lodge in Hammerstein. Deze lodge werd door een stel zwitsers gerund, een knappe Namibiër van oorsprong met een ietwat slonzige blanke Zwitserse vrouw.
Aangekomen bij duin 45 (je bent dan 45km onderweg) hebben we de nogal droge broodjes en het eitje gegeten en met een slokje drinken weggespoeld. De mueslireepjes waren nog het lekkerst!
Toen verder gereden naar het punt waar je niet verder mocht met de auto.
Onze korte broeken aangetrokken en begonnen aan een prachtige wandeling van 5 km. Door het duingebied. Halverwege kwam er een truck langs en vroeg of hij ons naar het eindpunt mocht brengen. Thea en Piet besloten met hem mee te rijden terwijl wij het liever wandelend deden. Op de terugweg kwam de chauffeur ons vertellen waar we Thea en Piet konden vinden, maar daar aangekomen waren zij voor ons in de verste verte niet te vinden terwijl zij ons vanaf een duin wel al van verre zagen lopen.
Thea is ons toen tegemoet gelopen en samen zijn we een duinpan opgelopen.
Schitterend hoe de schaduwen van de bergen een kleurenspel teweeg brengen.
Piet was al vooruit gelopen met ons drietjes in zijn kielzog. Halverwege kreeg Thea het spaans benauwd want ze gleed steeds weg en was bang dat ze naar beneden zou vallen. Henk heeft haar een handje gegeven en zo kwamen we bij Piet aan. Thea en Piet besloten toen het padje naar beneden te nemen wat een heel komisch tafereel werd doordat Thea haar Piet voor zich, wel heel stevig vasthield. Wij zijn nog even verder omhoog gelopen maar toen we geen eind in zicht zagen besloten ook wij af te dalen, wat ook Nel wel eng vond omdat het best wel steil was en je diep wegzakte in het zand. Ondertussen was het bloedheet geworden en zijn we onder een boom gaan staan om op onze taxi te wachten.
Deze liet nogal lang op zich wachten, maar afspraak is afspraak zei Piet, die man heb ik het beloofd dus ga ik liever niet met een ander mee! Gelukkig kwam hij na een warm halfuur aangereden en werden we al hotsend en klotsend, (zo erg dat Henk achterin met zijn hoofd tegen het dak aan vloog), terug gebracht naar onze auto.
Daarna nog even ons appeltje in de schaduw van een tent opgegeten en terug gereden tot een prachtige canyon waar we afgedaald zijn en een wandeling in hebben gemaakt.
Onze watervoorraad in het winkeltje aangevuld en terug gereden naar onze lodge.
De middag hebben we verder lekker geluierd aan het zwembad waar Piet een duik nam en gezelschap kreeg van een schattige (bad)eend.
’s Avonds lekker gegeten in de rijst met kip, rundvlees of lasagne, met als toetje een overheerlijke amarula. Hier had het personeel zelfs een liedje op gemaakt en gezongen voor de gasten.

Woensdag 20 oktober (warm weer)

Van te voren geïnformeerd hoe lang de reis zou duren van Hammerstein naar Luderitz.
Het zou volgens de reisinformatie een lange en zware tocht worden zonder dat we iets tegen zouden komen waar we konden lunchen. Dus een lunchpakket mee genomen en om 9.15uur vertrokken.
Gaandeweg kregen we in de gaten dat het wel mee viel qua tijd en slechte wegen.
Om 13.00uur kwamen we aan bij het plaatsje Aus, veel eerder dan we hadden verwacht.
We kregen spijt van ons lunchpakket wat wederom net als het ontbijt uit droge broodjes bestond. Dus lekker op een terras koffie met een punt taart genomen.
Rondom Aus zouden we wilde paarden tegen kunnen komen, en ja hoor, vanaf de grote weg
Zagen we een bordje staan die ons naar de drinkplaats wees.
Daar aangekomen over een onverharde weg die voor onze auto net aan te nemen was, zagen we een hele grote kudde paarden staan. En….. we hadden ons lunchpakket nog waar de paarden gretig van aten. Piet liet ook zonder erbij na te denken de paarden uit zijn hand eten met als gevolg dat hij later in het hotel aangekomen dit moest bekopen met een opgezwollen koppie van de allergische reactie.
De paarden konden maar geen afscheid van ons nemen en kwamen mij en Thea achterna en bleven met hun grote hoofd voor de autoramen staan kijken.
Na deze stop was het nog 100km naar ons Lüderitz Nest hotel, wat mooi aan zee was gelegen.
We deden de kamerdeur open en keken zo op zee uit, een mooier uitzicht konden wij ons niet bedenken.
Nadat we even het stadje waren ingelopen om een restaurant te zoeken, besloten we om deze avond in het hotel te gaan dineren waar het er heel sfeervol uitzag. We hebben daar heerlijk gegeten. Inmiddels wisten we dat we het voorgerecht samen moesten delen, omdat het anders veel te veel werd.
Na het diner hebben we in de loungeruimte nog een spelletje scrabble gespeeld met een lekker afzakkertje amarula.

Donderdag 21 oktober

Volgens Piet heeft het vannacht geonweerd, maar de straten zijn kurkdroog.
Vandaag naar Kolmanskop.
Eerst ‘uitgeslapen’ tot 8.15 uur, daarna heerlijk rustig ontbeten met knapperige broodjes, chocoladepasta van Nutella en leverpastei.
Alvorens we op pad gaan, heerst er nog even paniek. Want Ik kan mijn zonnebril niet vinden, die ik toch altijd zo keurig in de koker opberg. Piet zucht, want ze heeft haar zonnebril niet goed opgeruimd, Henk zucht want die twee zijn weer eens wat kwijt. Nadat de hele kamer doorzocht is, trekken we conclusie dat de bril dan wel in de auto zal zwerven en gaan. Als we in de auto zitten, kijken Piet en Henk elkaar ineens stomverbaasd aan. De zonnebril van Piet ligt nl. in de auto, maar welke heeft hij dan aan zijn shirt hangen? Jawel, de zonnebril van Thee. Bedankt Piet!
Kolmanskop is een spookstadje. Toen hier in 1908 goud werd gevonden haastte iedereen zich richting dit gebied en werd er in twee jaar tijd een complete stad neergezet. Na de 1e Wereldoorlog raakte het goud op en verdwenen ook de mensen. Wat overbleef was een compleet verlaten stad met een school, ziekenhuis, slagerij, zelfs een ijsfabriek etc.
We krijgen een rondleiding door een gids die het wel leuk kan vertellen . Lekker temperatuurtje, wel bewolkt en het waait behoorlijk. Dat doet het hier wel vaker zo te zien, want soms zijn de huizen gevuld met enorme bergen zand. In het winkeltje kopen we een lading oorbellen.
’s Middags na de lunch maken we een wandeling langs de bezienswaardigheden van Lüderitz. Leuk, maar het blijft een vreemd plaatsje. De reisgids vermeld dat de inwoners van Lüderitz uitsluitend uit blanken bestaat, maar wij zien alleen maar (een beetje armoedige) zwarte mensen. We bezoeken het Goerke-haus, ingericht met veel jugendstil. De president schijnt hier weleens te overnachten. En passant maken we stiekem gebruik van het toilet, gezellig opgesierd met een leuk wollen dekje. Na een biertje gaan we een kerkje op de heuvel bekijken. Het schijnt het mooiste kerkje van Namibië te zijn. We zijn er niet ondersteboven van, maar hebben een leuk gesprek met de mevrouw die het kerkje onderhoudt.
’s Avonds weer lekker eten in het hotel.

Vrijdag 22 oktober

Van Lüderitz naar Fish River Canyon.
De jongens krijgen het rijden op deze wasbordwegen steeds beter onder de knie. Door prachtig afwisselend landschap. We stappen dan ook geregeld even uit om foto’s te maken. Als we weer verder gaan begint Nel haar fantasie haar parten te spelen. Kijk, daar! allemaal zwarte dingen onder die boom, wat zal dat zijn? Roept ze. Het blijken een paar zwarte mensen te zijn die onder een boom zitten te praten… Rond 12.30 uur zijn we al bij de Canon Road Lodge. De lodge is een aparte. Als we het terrein oprijden, zien we al een paar antieke auto’s staan, maar dat is niet alles. De receptie bestaat uit een oude omgebouwde vrachtwagen en verder lijkt het restaurant één grote garage met allerlei antieke auto’s, maar ook onderdelen en verkeersborden. Geinig hoor!
We reserveren een gamedrive met ene Otto.
Voor die tijd gaan we relaxen aan het zwembad. Dat wil zeggen, als wij in onze ligstoelen ploffen, gaat Henk nog even een heuvel beklimmen voor het uitzicht. Fris windje hier.
Om 16.00 uur stappen we in de landrover van Otto. Voor de zekerheid fleecetrui mee, dat was geen overbodige luxe. Otto geeft interessante uitleg over het gebied en de dieren. We zien gemsbokken, springbokken en zebra’s. Ook wandelen we naar een boom met een enorm vogelnest. Het lijkt wel of er een beer in de boom hangt. Het blijkt dat dit soort vogelhuizen’ tientallen jaren oud zijn er zitten wel 50 nesten in.
Het wordt steeds kouder. Piet zit al helemaal in een deken gewikkeld en Nel en Ik volgen. Ik heb de capuchon er ook bij opgezet. Lekker comfortabel hoor, zo’n gamedrive.
Bij een prachtige zonsondergang trakteert Otto ons op een lekker koud biertje en hapjes.
Geheel verkleumd maar zeer tevreden stappen we om half acht de lodge binnen. Gelukkig heeft de kok nog iets voor ons bewaard.

Zaterdag 23 oktober

De lucht is strakblauw maar als we de kamer uitlopen is het hartstikke koud. We lopen Otto tegen het lijf en volgens hem is het 8 graden!
Henk en Nel zijn niet op de kamer en niet in het restaurant. We gaan maar ontbijten en daar komen ze aan. Ze hebben de heuvel even beklommen als frisse ochtendwandeling.
Vandaag brengen we een bezoek aan de Fish River Canyon, de op één na grootste canyon ter wereld. Prachtig! We maken een mooie wandeling langs de rand van de canyon en maken rijden daarna nog naar verschillende uitzichtpunten.
Na de lunch aan het begin van het park, rijden we naar Ai-Ais. Een prachtige tocht naar een groene oase in het maanlandschap van de Fish River Canyon. Ai-Ais betekent in Nama-taal: plek die heel warm is’ en dat klopt wel want er is een warmwaterbron van 65 graden. Zeer de moeite waard!
’s Avonds eten we weer in de ‘garage’. Herman de gastheer staat ons al op te wachten.
Piet denkt dat hij het personeel de ‘moonwalk’ van Michael Jackson kan leren en geeft een demonstratie. Tot er een jongen komt die écht als Michael J. danst….
Onder genot van een Amarula (inmiddels ons lijfdrankje) nog een potje klaverjas. Henk en ik worden ingemaakt door Nel en Piet, die de ene pit na de andere halen.

Zondag 24 oktober

Het was wederom een koude ochtend met 13 graden
Na het ontbijt zijn we om 9.00uur vertrokken uit “Canon Road House” en in de veronderstelling dat we vandaag de grens zouden oversteken naar Zuid Afrika.
We hadden al onze namibische dollars tot op de cent uitgegeven bij de lodge.
De rit naar Oranje rivier ging snel en naarmate we richting de rivier kwamen zagen we het groener worden.
De reisbeschrijving zei dat we vlak voor de grens rechtsaf moesten bij de borden Engen.
Toen we deze niet zagen reden we al bij de grensovergang en zijn we terug gereden omdat we het niet vertrouwde. Gelukkig maar, want wat bleek de lodge stond gewoon nog in Namibië en niet in Z.A. !
We kregen een mooi huisje met uitzicht over de rivier. We wilden graag een kanotocht over de rivier maken maar dat werd ons vanwege de sterke wind door de gids afgeraden.
Toen hebben we een heerlijke wandeling langs de rivier gemaakt en onderweg prachtige stenen gevonden.
Na de wandeling een beschut plekje aan het zwembad gezocht en wederom ging Piet onze bikkel als enige het zwembad in.
Verder waren er weinig gasten op de lodge dus niet echt gezellig op ons na dan.
’s Avonds hebben we héééél veel gegeten. Nel en Thea kozen voor een ladysteak en raden de mannen aan om deze ook te nemen i.p.v. de big steak, want dat was het!
Ze konden hem voor de helft op, deze was zelfs voor hen een niet te behappen lap vlees.
Na het eten bleven we met zijn vieren over in het restaurant en begonnen aan ons potje kaarten. We werden om 10.00uur verzocht hier een einde aan te maken. Gelukkig maar want wat Thea en Henk ook deden, ’t lukte ze niet ons in te maken.
Een voordeel van deze vroege sluiting was dat we vroeg in bed lagen in de hoop dat het de volgende morgen niet zo hard meer zou waaien!

Maandag 25 oktober

We hadden geluk toen we wakker werden was de wind gaan liggen en een heerlijk temperatuurtje van 24 graden.
Dus besloten we alsnog te gaan kanovaren. Tijdens het ontbijt alles geregeld met de gids Petrus en om 9.30uur werden we met een pick-up 14 km. Verderop gebracht. Thea en Nel bleven staan achterin het bakkie terwijl Piet en Henk er liever bij gingen zitten. Dit was op zich al leuk om een keer mee te maken, we waaiden haast uit onze jassen en Nel haar geföhnde haar had nog nooit zo mooi gezeten.
Daar aangekomen viel Thea haast uit de auto doordat haar ene been bleef steken in de truck en het kistje wat als afstap werd gebruikt omviel. Gelukkig kwam Piet meteen in actie en kon haar voor erger behoeden. Nel vond het allemaal best spannend zeker toen we een zwemvest aan moesten. We zouden toch niet al te avontuurlijke stroomversnellingen tegenkomen?
Gelukkig viel dit allemaal mee, Petrus leidde ons keurig langs de goede kant van de rivier er door heen. In Nel haar enthousiasme ging ze volgens Henk te snel en maande hij haar steeds weer tot kalmte en rust.
We kwamen onderweg prachtige vogels tegen zoals de kraanvogels, reigers, en visarend.
Tijdens de 2,5 uur durende tocht hebben we een kwartiertje op een strandje even uitgerust en vertelde Petrus ons daar leuke wetenswaardigheden.
Om 12.00uur zetten we weer voet aan wal bij onze lodge en was het echt de moeite waard geweest.
Nog even wat gegeten en daarna verder naar Springbok. Dus nu wel echt de grens over!
Bij de douanepost moest het een en ander ingevuld worden en daarbij kregen Thea en Nel last van de slappe lach terwijl de mannen het uiterst serieus opvatte want je moest je hier echt gedeinsd houden anders zouden ze wel eens heel lastig kunnen worden.
Gelukkig verliep alles heel voorspoedig en zo arriveerde we om 15.00uur bij “Mountain View guest house”. We kregen een prachtige kamer met een heus hemelbed.
Even het stadje ingewandeld een lekker biertje gedronken en voor de avond naar een restaurant gezocht.
Dat werd “Tauren”een leuke kelder waar op de menukaart een cordon bleu stond, dus dat kon nooit teveel zijn, toch?
Nel wilde liever een pizza met kip, nou daar hadden we met zijn vieren zat aan gehad.
Maar ja, Thea Piet en Henk wilde zo nodig een stukje vlees, maar wat duurde het toch lang eer het eten kwam, Geen wonder bleek, een hele kip lag op hun bord en dit tot ieders verbazing. Na de soepkom koffie, nee geen afzakkertje meer, gaf Thea aan dat ze helemaal kapot was van dat vele eten, en we lagen wederom lekker vroeg in ons (hemel) bed.

Dinsdag 26 oktober

Vandaag vertrekken we op weg naar Kaapstad! Thea en Piet moesten eerst nog heel hard naar hun kamersleutel zoeken, maar toch weer gevonden!
Het zou een van de langste rit worden 570 km., dus 8.00uur vertrokken voor een prachtige rit door de bergen. Af en toe keken we neer op een landschap, net een lapjesdeken.
Naarmate we Kaapstad naderden werd het drukker op de weg en we kwamen zowaar af en toe in een file terecht.
Onderweg even gestopt voor een bescheiden tosti en voor Piet een pannenkoek.
Om 15.00uur kwamen we Kaapstad binnen rijden, bedekt met een grote rookwolk vanwege een brand waarschijnlijk.
Het was via de ring nog een heel eind rijden naar ons hotel in hartje centrum, maar met rust en kalmte reed Piet er in een keer heen op aanwijzingen van de bijrijders. We moesten even wennen aan al die hoge gebouwen, het drukke verkeer en al die mensen!
We logeerden de laatste drie nachten in een groot ietwat onpersoonlijk, druk en lawaaierig “Fountains” hotel.
Er stond een stormachtige wind en die zou de volgende dag nog meer aantrekken.
Nadat Thea en Piet een 2e kamer hadden gekregen waar ze het mee konden doen, zijn we lopend naar het “Waterfront” een groot modern havengebied met tal van winkeltjes, restaurants en terrasjes) gegaan en daar bij een Italiaans restaurant heerlijk gegeten.
Met een taxi terug naar het hotel waar we nog een glaasje hebben gedronken en we een beetje moesten bijkomen van alle drukte. Dat waren we niet meer gewend.
Met oordoppen in en ramen dicht zijn we ondanks het lawaai toch in slaap gevallen.
De twee volgende dagen zouden we ieder ons eigen weg gaan, Thea en Piet waren hier immers al eerder in Kaapstad geweest en wij niet.

Woensdag 27 oktober

Vroeg wakker door het lawaai dus op tijd ontbeten en daarna even langs gegaan bij het Infocentrum. We besloten om een Citytour met de rode bus te doen vandaag.
Vanwege bewolking en de harde wind was een bezoek aan de “Tafelberg”niet mogelijk.
We konden op en af stappen met de bus en we kregen een “oortje” waardoor je in het nederlands van een gids te horen kreeg waar de bus zoal langs reed aan bezienswaardigheden.
We hebben een mooie kerk bezichtigd, lekker in een park met prachtige bomen en bloemen gewandeld, op het plein gelopen waar de duizenden mensen stonden toen Nelson Mandela zijn eerste openbare toespraak heeft gehouden na zijn vrijlating. (Nel heeft zelfs op het bewuste bordes van het stadhuis gestaan). Naar boven gereden halverwege de Tafelberg waar je een prachtig uitzicht had over Kaapstad.
We zijn uitgestapt bij Camps Bay een jet set plaatsje met parelwit strand en daar lekker op een terrasje gezeten. Toen we na een wandeling over het strand de bus weer in stapte en we mooi vooraan waren gaan zitten, bleken Thea en Piet ook ingestapt te zijn, want die keken we ineens recht in het gezicht. We konden toch niet de hele dag buiten elkaar en zijn dus samen
Nog een lekker biertje wezen drinken in “Waterfront”.
’s Avond hebben we samen bij restaurant de “five flies” gegeten. Heel gezellig en lekker.
Dit restaurant schijnt van dezelfde te zijn als van de “Vijf vliegen”in Amsterdam!

Donderdag 28 oktober

We gaan s’ morgens naar “Waterfront” in de hoop dat we walvissen kunnen spotten.
Helaas ze lieten zich niet zien. Even lekker rondgewandeld en naar wat souvenirs gezocht.
We worden om 13.15uur opgehaald door onze gids Patrick die ons naar Kaap de Goede Hoop zal brengen. Met ons gaat een Engels echtpaar mee, wat erg gezellig werd.
Onderweg verteld de gids honderd uit, en zijn de uitzichten prachtig.
We stoppen bij een prachtige baai met turqoise kleurig water om wat foto’s te nemen en de benen te strekken want het is een lange rit naar het zuidelijkste punt van Zuid Afrika.
Aangekomen bij Kaap de Goede hoop hebben we de wandeling naar boven gemaakt. Daar heb je een mooi overzicht over de twee oceanen die bij elkaar komen.
Er staat hier ook een stevige wind en we besluiten beneden op het terras even wat te gaan drinken. En wat een geluk, als we naar beneden kijken in het water zien we een walvis zwemmen, heel dichtbij de kant.
We gaan weer verder met de gids mee om naar het punt te rijden waar het bord is geplaatst van het zuidelijkste puntje van Afrika vanwaar je ook de rots in het water kunt zien liggen waar heel veel schepen schipbreuk hebben geleden.
We stoppen verderop bij een prachtig stuk natuur waar spierwitte bloemen in grote bossen groeien.
Ze voelen aan als droogbloemen en zien er ook zo uit. Heel bijzonder.
Wel moeten we oppassen voor slangen, die zouden daar veel voorkomen. Gelukkig niet gezien.
Patrick onze gids bracht ons ook nog bij een plek waar veel pinquins leven.
Leuk om ze in het wild te zien luieren op gigantische rotsblokken die in zee liggen.
Om 19.00uur werden we pas weer afgezet bij ons hotel. Thea en Piet stonden ons al op te wachten want die hadden zich toch wel een beetje zorgen gemaakt vanwege dat we zo laat waren. De middag zou tot 17.30uur duren n.l.
Gauw omgekleed, een biertje gedronken en toen op pad naar een restaurant bij het “Waterfront”
Na wat zoeken vonden we een leuk tentje waar we lekker hebben gegeten.
Hierna gingen we nog voor een afzakkertje naar een barretje en wie komen we daar tegen…
Laat nou het echtpaar uit Engeland waar me ’s middags mee op pad waren daar ook zitten.
Wat een toeval. Thank you voor your lovely company was wat ze zeiden en dat deed ons goed.

Vrijdag 29 oktober

De dag van vertrek maar toch nog even tijd om wat souvenirs te kopen en heerlijk van het
Lentezonnetje genoten op een terras.
Om 15.00uur werden we opgehaald door de taxi die ons naar het vliegveld bracht.
Het inchecken liep voorspoedig en we hadden nog even lekker de tijd om
Een spelletje klaverjas te spelen. Ja, en dan gaat de tijd heel snel!
Voor we het wisten zaten we in het vliegtuig op weg naar Amsterdam.
Op wat turbulentie na zijn we weer veilig geland en een droomvakantie rijker!
Het was allemaal prima geregeld door NRV!

Henk en Nel, Thea en Piet